Psikolog BulŞehrinde bir uzman

İçsel Sıkıntımızın Bedene Yansıması: İnsan Kendinden Ne Kadar Saklanabilir?

Esra Yalvar Yazar: Esra Yalvar Öğrenci Yazar
5 dk.okuma süresi
İçsel Sıkıntımızın Bedene Yansıması: İnsan Kendinden Ne Kadar Saklanabilir?

İçsel Sıkıntımızın Bedene Yansıması: İnsan Kendinden Ne Kadar Saklanabilir?

Bazen insan sadece dışarıya değil, kendi içine bile bir duvar örer. Duyulmak istemez, görülmek istemez. Kendisinin bile anlamlandıramadığı duyguları nasıl dile döksün ki? İşte tam da bu yüzden saklar onları. Hatta bazen kendisi bile bulmak istemez. Bir süre hiçbir şey yokmuş gibi yaşamaya devam eder.

Güler, insan içine karışır, hobilerine devam eder, insanlara yardım eder, çocuklarla konuşur, çiçekleri sular, işine ya da okuluna gider… Kısacası hayatın içindeki yerini korur. Dışarıdan bakıldığında her şey yolunda gibidir, tam da istediği gibi. Görülmek istediği gibi görülür. Kendisi de buna alışır. “Ben iyiyim ya!” der.

Ama duygular kendilerini hatırlatır. Bazen boş bir anında, bazen yalnızlığın tam ortasında, çoğu zaman ise kendisini en mutlu hissettiği anlarda yakalar onu. Çünkü insanın kendisinden uzaklaşması, kaçabileceği anlamına gelmez. İçsel dünyasını tamamen ortadan kaldırmaya yetmez. Onları arka planda yaşatmaya devam eder. İçine akıtır hüznünü, öfkesini kendisine yansıtır. Ve bu şekilde kendisini cezalandırır: Başka biri olarak.

Demek istediğim, saklanmak çare değildir. Bu, sona geldiğimizde bizi duygularımızla çok daha ağır bir şekilde yüzleştirir. Zamanla kendisinden uzaklaşan insan, bir noktadan sonra rol yapmak istemez. Dışarıya iyi olduğunu göstermek, kendisini artık ikna etmez. Ve sonunda yeniden başlangıç noktasına, kendi çıplak gerçekliğine döner.

Tüm bu karmaşa, önce kendine itiraf etmekle çözülmeye başlar.

“Bu bana iyi hissettirmiyor.” “Bu beni öfkelendiriyor.”

“Ben böyle biri olmak istemiyorum.”

İnsan, dışarıya oynadığı oyunun aslında kendi iç dünyasında yaşananların yalnızca küçük bir yansıması olduğunu fark eder. Belki de en acı yüzleşmeyi bu şekilde yaşar. İlk kez kendisine der ki: “En çok kendimi kandırmışım.”

Bu farkındalık ilk başta insanı zorlayabilir, bir boşluk hissine dönüşebilir. Çünkü büyük bir mücadeleyle sakladığı duyguları gün yüzüne çıkarmak, sonuçlarını kabullenmek ve bir yerden onarmaya başlamak sürecin en zor kısmıdır. Çoğu insan buraya kadar bile gelemez, gelmek istemez. Sakladığı duygularının arkasında kaybolur. Bu yüzden itiraf etmek, aynadakiyle yüzleşmek, arada dönüp “Ben gerçekten ne hissediyorum?” diye kendinle dertleşebilmek, bir insanın kendine yapabileceği en kıymetli yatırımlardandır.

Gelelim bedenimizle etkileşimimize…

İnsanın kendisine bile itiraf edemediği bu duygular yalnızca zihninde mi kalır? Yoksa zamanla bedeninde de kendilerine bir yer bulur mu?

Bazen bedenimizde olup bitenleri anlamlandırmakta zorlanırız. Örneğin, gün boyunca başı ağrıyan bir insan sadece bundan şikâyet etmekle kalır. Belki de beyin o an sana bir sinyal veriyordur. Çözümlenemeyen, üstü kapatılan, cevap verilmeyen düşünceler ve hayatımızdaki bazı anlar kendilerine bir yer arıyor olabilir.

Örneğin, saçları çok dökülen bir insan, hayatındaki stresi azaltmak yerine ilk olarak saç bakımı araştırıyor. Demek istediğim şu ki içerden halledilemeyen durumlar, dışarıda bizi çaresiz bırakıyor. Bedeni anlamak ve anlamlandırmak insana şifa oluyor. Beden, duyguları anlamanın bir yoludur.

Elbette her ağrının, her yorgunluğun ya da her bedensel değişimin psikolojik bir nedeni olduğunu söyleyemeyiz. Bedensel belirtilerin tıbbi nedenleri de mutlaka değerlendirilmelidir. Ancak psikolojik yaşantılarımızın bedenimiz üzerindeki etkisini de görmezden gelmeyelim. Kaçırmamız gereken nokta budur.

Psikolojide zihin ve beden arasındaki bu etkileşim oldukça önemli bir yere sahiptir. Uzun süre devam eden stres ve kaygı, sinir sistemimizin verdiği tepkileri etkileyebilir. Kaslarımızın sürekli gergin kalmasına, uyku düzenimizin bozulmasına, mide ve bağırsak sorunlarına eşlik edebilir. Bazen zihnimiz bir duruma alıştığını düşünürken bedenimiz hâlâ o durumun etkilerini taşıyor olabilir.

Belki de burada kendimize sormamız gereken soru yalnızca “Neden böyle hissediyorum?” değildir. Biraz daha derine inerek “Son zamanlarda neleri içimde tutuyorum?” diye de sormalıyız.

Çünkü insan her zaman neye üzüldüğünü, neden öfkelendiğini ya da neden yorulduğunu hemen anlayamayabilir. Bazen bir olayın üzerinden aylar geçer ama o olayın bizde bıraktığı duygu hâlâ oradadır. Bazen de alıştığımızı sandığımız şeyler, aslında yalnızca konuşmamayı öğrendiğimiz şeylerdir.

Kendimizle kurduğumuz ilişkiyi değiştirmek belki de tam burada başlar. Her hissettiğimiz duyguyu bastırmak, her zorlandığımız anda güçlü görünmek zorunda değiliz. Kırılabiliriz, öfkelenebiliriz, yorulabiliriz. Bunların hiçbiri bizi eksik ya da güçsüz yapmaz. Önemli olan, hissettiklerimizi yok saymak yerine anlamaya çalışmaktır.

Belki de insanın kendisine verebileceği en büyük iyilik, uzun zamandır kapalı tuttuğu o kapıyı aralamaktır. İçeride neyle karşılaşacağını bilmeden, kendisine biraz olsun yaklaşabilmektir.

Her şey yolundaymış gibi yaşamaya devam etmek, öyle davranmak bir çözüm değil. Bizi çözüme ulaştıran şey, yolunda gitmeyen şeylere anlamla bakabilmektir.

Çünkü insanın ihtiyacı olan şey, olmak istediği gibi davranmak değil, olduğu hâliyle kendini kabul edip iyileşmeye başlayabilmektir. Bu, yalnızca insanın kendi iç dünyasını değil, dış dünyayla kurduğu ilişkileri de güzelleştirir. Her şey yolundaymış gibi davranmak bir rol olabilir. Oysa gerçek iyileşme, bir gün o rolü oynamaya ihtiyaç duymadığımızda başlar. Kendimize karşı dürüst olabildiğimizde, hayatı da daha gerçek bir yerden yaşamaya başlarız.

Mutluluk; hiç kırılmamış olmak değil, kırıldığımız yerleri saklamadan onarabilmektir. Çünkü bazen bütün mesele, başkalarının bizi nasıl gördüğünden vazgeçip kendimize bir kez gerçekten bakmaktır. Belki de kendimize ördüğümüz duvarları yıkmak, önce arkasında ne sakladığımızı kabul etmekle başlar.

Esra Yalvar Esra Yalvar
Öğrenci Yazar
Pamukkale Üniversitesi Psikoloji Bölümü 4.sınıf öğrencisiyim. Üniversite eğitimim boyunca psikoloji alanını farklı yönleriyle tanımaya çalıştım. Kuğu Psikoloji ve İmago’da staj yaptım.Üniversitemin psikoloji topluluğu ve başka bölümleri kapsayan topluluklarda görev aldım ve çeşitli gönüllülük çalışmalarına katıldım. Psikoloji üzerine okumayı, araştırmayı ve ilgimi çeken konuları yazıya dökmeyi seviyorum. Özellikle insan davranışları ve bireyin iç dünyası üzerine düşünmek, farklı bakış açılarını keşfetmek ilgimi çekiyor. Bunun yanında sporla ilgileniyorum. Eğitimime devam ederken yeni deneyimler edinmeye ve kendimi farklı alanlarda geliştirmeye önem veriyorum.

Cevap Ver

Lütfen isminizi buraya giriniz
Yanlış bir e-posta adresi girdiniz!
Lütfen e-posta adresinizi buraya girin

Lütfen yorumunuzu giriniz!