Vedanı Et Hayatına Devam Et: Geride Bıraktıklarımız, Değişen Benliğimiz ve Yeniden Başlayabilmek
Son zamanlarda sosyal medya akışımızda sıkça karşılaştığımız bir dizi repliği var: “Vedanı et, hayatına devam et.” İlk bakışta oldukça basit bir öneri gibi görünen bu ifade, aslında hayatımızın kaçınılmaz bir parçasına değiniyor. Peki, gerçekten nelere veda ediyoruz? Bir insana mı, çocukluğumuza mı, bir zamanlar kurduğumuz hayallere mi, artık eskisi gibi hissettirmeyen ilişkilere mi yoksa artık bize bile yabancı gelen eski hâlimize mi?
Aslında hayatımız boyunca pek çok farklı şeyle vedalaşırız. Bazen hayatımızın merkezinde olan bir insanla, bazen yıllarca paylaşılan anıların ardından sona eren bir arkadaşlıkla, bazen de artık eskisi gibi olmayan aile ilişkileriyle yollarımız ayrılır. Ancak vedalar yalnızca ilişkilerle sınırlı değildir. Çocukluğumuzun dünyasına, yaşanmamış ihtimallere, bir zamanlar olmak için çabaladığımız kişiye, gerçekleşeceğine inandığımız hayallere ve kendimize yüklediğimiz rollere de veda ettiğimizi fark ederiz. Hayatımızın farklı dönemlerinde karşımıza çıkan bu vedalar, aslında değişimin ve büyümenin kaçınılmaz parçalarıdır. Ama her zaman bu vedalar kolay bir şekilde gerçekleşmez. Hayatımızdan çıkardığımız her şeyin ardından hemen yolumuza devam edemeyiz. O an veda etmenin ağırlığının sanıldığından daha büyük olduğunu anlarız.
Vedalaşmak neden bu kadar zor?
Çünkü vedalaşmak, çoğu zaman yalnızca bir insanı, bir yeri ya da bir dönemi geride bırakmak değildir. İnsan bazen kendisini yoran, inciten veya artık içinde kalmak istemediği bir yerden bile ayrılırken zorlanabilir. Wong Kar-wai’nin Aşk Zamanı filminde geçen “Bu yer beni parçalara böldüğü hâlde buradan ayrılmak içimi burkuyor.” repliği de bu durumu etkileyici bir şekilde anlatıyor. Çünkü bir yere, kişiye ya da döneme ait hissetmek; orada yaşananların çok ötesinde, kişinin kendi hikâyesinde ona verdiği yerle de ilgilidir. Aslında vedalaşırken o şeyin hayatımızdaki varlığıyla birlikte, onunla kurduğumuz bağı, alıştığımız düzeni ve geleceğe dair zihnimizde oluşturduğumuz beklentileri de geride bırakmaya çalışırız. Bir insanla yollarımızı ayırdığımızda yalnızca o insanı değil, onunla yapmayı planladığımız şeyleri, birlikte yaşayacağımızı düşündüğümüz anları ve birlikte kurulmuş bir geleceği de kaybedebiliriz. Bir dönemi geride bıraktığımızda ise o dönemin bize hissettirdiklerinden, alışkanlıklarımızdan ve o dönemin içindeki kendimizden bile uzaklaşırız. Bu nedenle vedalaşmak, yalnızca bir şeyin sona erdiğini kabul etmekten daha fazlasını gerektirir.
Peki geride bıraktığımız hikayelerden, yaşadığımız vedalardan sonra biz aynı mı kalırız?
Değişen Benliğimiz
Hayatımızdaki vedaların en az fark ettiğimiz taraflarından biri, kendi içimizde yaşadığımız değişimdir. Bir zamanlar bizi mutlu eden şeylerin artık aynı anlamı taşımadığını, hayatımızın merkezinde olan önceliklerimizin zamanla değiştiğini fark ederiz. Bazen kendimizi yıllar önceki bir fotoğrafa bakarken, bazen eski bir arkadaşımızla konuşurken, bazen de bir zamanlar bize çok yakın gelen bir hayatın artık ne kadar uzak olduğunu fark ederken buluruz. O an, yalnızca zamanın geçtiğini değil, bizim de değiştiğimizi hissederiz. Çünkü insan, yaşadığı deneyimlerle birlikte dünyaya bakış açısını, ihtiyaçlarını ve kendisinden beklentilerini yeniden şekillendirir. Bir dönem kendimizi tanımladığımız özellikler, üstlendiğimiz roller ve ulaşmaya çalıştığımız hedefler zamanla yerini başka düşüncelere bırakabilir. Bu değişim, geçmişteki kendimize bütünüyle yabancılaşmamız gerektiği anlamına gelmez. Bir zamanlar sahip olduğumuz düşünceleri, kurduğumuz hayalleri ve verdiğimiz kararları bugünkü bakış açımızla değerlendirebiliriz. Ancak geçmişteki hâlimizi anlamakla, onun içinde yaşamaya devam etmek aynı şey değildir. İnsan, bir zamanlar olduğu kişiyi inkâr etmeden de değişebilir; geçmişte kendisine ait olan bazı şeylerin bugün artık kendisini yansıtmadığını kabul edebilir. Belki de tam bu noktada vedalaşmanın anlamı değişir. Artık mesele yalnızca geçmişte kalan bir insanı, bir dönemi ya da gerçekleşmemiş bir hayali geride bırakmak değildir. Aynı zamanda kendimize yeni ihtimaller tanımak, daha önce cesaret edemediğimiz seçimlere yönelmek ve hayatımızda henüz yer açmadığımız şeylere fırsat vermektir. Çünkü geride bıraktığımız her şeyin ardından, kendimiz için başka bir yol çizme, yeniden başlama ihtimalimiz de vardır.
Yeniden Başlayabilmek
Yeniden başlayabilmek, geçmişte yaşananları silmek, hiç canımız acımamış gibi davranmak ya da bir zamanlar olduğumuz kişiyi bütünüyle geride bırakmak değildir. Bazen bir anıyı hâlâ özleyebilir, bir insanı zaman zaman hatırlayabilir, gerçekleşmeyen bir hayalin ardından üzülebiliriz. İnsan bazen kitaplığındaki daha önce okuduğu kitabı alıp sayfalarına göz gezdirmek ister. Bunların hiçbiri hayatımıza devam edemediğimiz anlamına gelmez. Çünkü ilerlemek, geçmişle aramızdaki bütün bağları koparmak değil; geçmişin bugünkü hayatımızı esir almasına izin vermeden onunla birlikte yaşayabilmeyi öğrenmektir.
Yeniden başlamak da her zaman sıfırdan bir hayata adım atmakla gerçekleşmez. Kendimize bir şans vererek, artık bize iyi gelmeyen bir rolü bırakarak, yeni bir hayal için çabalamaya başlayarak ya da kendimize yıllardır ertelediğimiz bir fırsatı verdiğimiz an başlar. Belki de ‘Vedanı et, hayatına devam et’ cümlesinin bize hatırlattığı asıl şey budur. Hayat, geride bıraktığımız hikâyelerden ibaret değildir. Henüz yaşanmamış anılar, daha önce oturmadığımız masalarda bize ayrılan sandalyeler ve tanışmadığımız yanlarımız vardır. Her veda bir son olmayabilir; bazı vedalar, kendimize başka türlü bir hayat kurabilmemiz için açılan yeni bir kapıdır.
