Herkes Mutlu Görünüyor, Peki Gerçekten İyi Miyiz?
Herkes Mutlu Görünüyor, Peki Gerçekten İyi Miyiz?
Günümüzde insanların hayatlarına baktığımızda herkes bir yerlere yetişiyor, bir şeyler peşinde koşuyor, geziyor, eğleniyor ve mutlu anlarını paylaşıyor. Sosyal medya hesaplarımızda mükemmel sofralar, keyifli tatiller, kutlamalar, hediyeler ve gülümseyen yüzler görüyoruz... Neredeyse herkesin hayatı yolunda gibi. Peki sizce de gerçekten öyle mi? Herkes mutlu mu, yoksa biz yalnızca mutluluğun gösterilen kısmına mı tanıklık ediyoruz?
İnsanlar artık yalnızca gerçekten yaşadıklarını değil, yaşadıklarının nasıl görünmesini istediklerini de önemsiyor. Güzel görünmek, iyi hissetmekten; mutlu görünmek, mutlu olmaktan daha fazla önem kazanabiliyor. Zamanla insan kendi hayatını yaşamaktan çok, hayatının başkaları tarafından nasıl algılandığına odaklanabiliyor. Paylaşmaya değer bulunmayan anlar ise sanki yaşanmamış ya da yeterince değerli değilmiş gibi görmezden geliniyor.
Tam da burada kendimizi başkalarıyla kıyaslamaya başlıyoruz. Birinin tatili, maddi durumu, diğerinin ilişkisi, bir başkasının kariyeri ya da sahip oldukları… Başkalarının hayatından seçilmiş birkaç güzel kareye bakarak kendi hayatımızı değerlendiriyoruz. Üstelik çoğu zaman kendi hayatımızın bütün gerçekliğini, başkasının hayatının yalnızca en iyi görünen kısmıyla karşılaştırıyoruz. Bu karşılaştırma da farkında olmadan yetersizlik, geride kalmışlık ve mutsuzluk duygularını besleyebiliyor. Kişi bir süre sonra kendi sahip olduklarının değerini görmekte zorlanırken, başkalarının sahip olduklarına odaklanmaya başlayabiliyor.
Bir başka mesele de sürekli iyi olma zorunluluğu hissetmemiz. Üzgün olduğumuzda bunu göstermemeye, zorlandığımızda güçlü görünmeye, kırıldığımızda hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyoruz. Sanki mutsuzluğumuzu ifade etmek bir zayıflık, hayatımızdaki aksaklıkları kabul etmek ise bir başarısızlık göstergesiymiş gibi. Ancak insan her zaman iyi hissetmek zorunda değildir. Her gün verimli, enerjik, neşeli ve güçlü olmak mümkün olmadığı gibi gerekli de değildir.
Klinik açıdan baktığımda, kişinin duygularını sürekli kontrol altında tutmaya çalışmasının onu gerçekten iyi hissettirmediğini düşünüyorum. Bastırılan duygular ortadan kaybolmaz; çoğu zaman farklı şekillerde kendini göstermeye devam eder. Bazen bir huzursuzluk, bazen tahammülsüzlük, bazen de hiçbir şeyden keyif alamama şeklinde karşımıza çıkar. Kişinin kendisine yapabileceği en büyük iyiliklerden biri, hissettiği duyguyu yargılamadan fark edebilmesidir.
Bir de sürekli güçlü, başarılı ve mutlu görünme çabasının getirdiği görünmeyen bir yorgunluk var. İnsan bazen yalnızca iyi olmadığını söyleyebilmek ister. Birine kendisini açıklamak zorunda kalmadan anlaşılmayı, tavsiye almadan dinlenmeyi, güçlü olması beklenmeden desteklenmeyi ister. Fakat çoğu zaman bu ihtiyaçlarını bile dile getirmekte zorlanır. Çünkü çevresine gösterdiği güçlü imajı kaybetmek istemez. Böylece kişi, başkalarının gözünde iyi görünürken kendi içinde giderek daha fazla yorulabilir.
Üstelik mutluluğu sürekli bir hedef hâline getirdiğimizde, içinde bulunduğumuz anın değerini de kaçırabiliyoruz. Daha güzel bir hayat, daha iyi bir ilişki, daha başarılı bir kariyer ya da daha fazlası için çabalarken şu an sahip olduğumuz hayatla bağımız zayıflayabiliyor. Her şeyin daha iyisini istemek elbette doğal; ancak mevcut hayatımızı sürekli eksik görmek, bizi hiçbir zaman yeterince iyi hissetmeyen bir noktaya taşıyabiliyor.
Bence burada üzerinde durmamız gereken bir başka konu da onaylanma ihtiyacı. Bazen bir anı gerçekten yaşamak yerine, o anın nasıl görüneceğini düşünüyoruz. Bir yerde bulunmanın, bir şeye sahip olmanın ya da bir başarı elde etmenin kendimiz için ne ifade ettiğinden çok, başkalarının bunu nasıl değerlendireceğiyle ilgileniyoruz. Oysa hayatımızın değerini başkalarının beğenileri, yorumları veya takdirleri belirlememeli. İnsan kendi yaşamının merkezinden uzaklaştıkça, başkalarının beklentilerine göre şekillenmeye başlayabiliyor.
Bir de kendimize karşı ne kadar dürüst olduğumuzu sorgulamamız gerekiyor. Bazen bir ilişkinin içinde mutsuz olduğumuzu, yaptığımız işten keyif almadığımızı ya da hayatımızda bazı şeylerin artık bize iyi gelmediğini bildiğimiz hâlde bunları kabul etmekten kaçınıyoruz. Çünkü değişim zor, kabullenmek ise bazen daha da zor. Bunun yerine alıştığımız düzeni sürdürmeyi, sorun yokmuş gibi davranmayı tercih ediyoruz. Oysa iyi olmak, her şey yolundaymış gibi davranmak değil; yolunda gitmeyen şeyleri fark edebilecek cesareti de gösterebilmektir. Kendimize karşı dürüst olduğumuz noktada, gerçekten neye ihtiyacımız olduğunu anlamaya başlayabiliriz.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız: Gerçekten iyi miyim, yoksa iyi görünmek için mi çabalıyorum?
Çünkü mutluluk, her an gülümsemek, her şeyin yolunda gitmesi ya da hayatımızın kusursuz görünmesi değildir. Bazen kendimize dürüst olabilmek, bazen yorulduğumuzu kabul etmek, bazen de hiçbir şeyi kanıtlamak zorunda hissetmeden yaşayabilmektir. Mutluluk kadar mutsuzluğa da hayatımızda yer açabilmektir.
Unutmamak gerekir ki insanın hayatı, başkalarına gösterdiği anlardan çok daha fazlasıdır. Herkesin kendi içinde taşıdığı, görünmeyen mücadeleleri vardır. Bu nedenle gördüğümüz hayatlarla kendi hayatımızı yarıştırmak yerine, kendi ihtiyaçlarımızı ve duygularımızı anlamaya çalışmalıyız.
Belki de bu çağda en çok ihtiyacımız olan şey biraz daha görünür olmak değil, kendimizle daha gerçek bir bağ kurabilmektir. Her anımızı paylaşmak, her duygumuzu açıklamak ya da herkese ne kadar iyi olduğumuzu göstermek zorunda değiliz.
Çünkü önemli olan herkesin bizi mutlu görmesi değil, bizim kendi hayatımızın içinde gerçekten iyi hissedebilmemizdir. Bazen en gerçek mutluluk, kimseye göstermek zorunda olmadığımız anlarda saklıdır.
