Psikolog BulŞehrinde bir uzman

Birbirimizi Mi Seviyoruz, Yoksa Birbirimizin Yanında Olduğumuz Kişiyi Mi?

Eylül Danacı Yazar: Eylül Danacı Uzman Yazar
7 dk.okuma süresi
Birbirimizi Mi Seviyoruz, Yoksa Birbirimizin Yanında Olduğumuz Kişiyi Mi?

Birbirimizi mi seviyoruz, yoksa birbirimizin yanında olduğumuz kişiyi mi?

Bazı insanların hayatımıza nasıl girdiğini hatırlamakta zorlanırız ama onların yanında kendimizi nasıl hissettiğimizi kolay kolay unutmayız. Daha neşeli, daha cesur, daha güzel ya da uzun zamandır olmadığımız kadar huzurlu hissederiz. Bazen kendimizde daha önce görmediğimiz bir özelliği, bir başkasının bize bakışında keşfederiz. Belki de aşık olmanın en etkileyici yanlarından biri budur. Bir insanı tanırken, kendimizin de daha önce karşılaşmadığımız bir haliyle tanışırız.

Peki, zamanla karşımızdaki insana duyduğumuz sevgi ile onun bize hissettirdiklerine duyduğumuz bağlılığı birbirinden ayırabilir miyiz? Birini hayatımızda istediğimizde, gerçekten onun varlığını mı arzuluyoruz, yoksa onun varlığıyla birlikte kazandığımız duyguları kaybetmekten mi korkuyoruz?

Bu soruların kolay bir cevabı olduğunu düşünmüyorum. Çünkü insan ilişkilerinde sevmek, sevilmek, anlaşılmak ve değer görmek çoğu zaman birbirine karışır. Üstelik hepimiz bir ilişkiye geçmişimizden getirdiğimiz beklentilerle, hayal kırıklıklarıyla, korkularla ve ihtiyaçlarla başlarız.

Bir Başkasının Gözlerinde Kendimizi Görmek

Çocukluğumuzdan itibaren çevremizdeki insanların bize nasıl yaklaştıkları, kendimizi algılama biçimimizin şekillenmesinde rol oynar. Psikanalist Donald Winnicott’un ayna işlevi üzerine düşünceleri, erken dönem ilişkilerinde kendimizi keşfetme sürecimizi anlamak açısından oldukça değerlidir. Yetişkinlikte de yakın ilişkilerimizde benzer bir görülme ihtiyacı taşıyabiliriz.

Partnerimizin bize hayranlık duyması, düşüncelerimizi önemsemesi ve bizi olduğumuz gibi kabul etmesi elbette kıymetlidir. Ancak kendi değerlerimizi bütünüyle onun bize bakışına teslim ettiğimizde, ilişkinin dengesi değişmeye başlayabilir. Bir mesajın gecikmesiyle kendimizi önemsiz, ses tonundaki küçük bir değişiklikle sevilmeyen, tartışma yaşadığımızda ise yetersiz hissedebiliriz. Karşımızdaki insanın ruh hali, bir süre sonra kendi ruh halimizi belirleyen en önemli unsur haline gelebilir. Burada kendimize sormamız gereken bir soru var: Bir ilişkide sevilmediğimiz hissettiğimizde, gerçekten sevgisizlikle mi karşılaşıyoruz, yoksa geçmişte tanıdığımız bir duyguyla yeniden mi karşılaşıyoruz? Bazen bugünkü kırgınlıklarımızın içerisinde geçmişten kalan, henüz anlamlandırmadığımız duygular bulunur.

Her An Ulaşılabilir Olmak Gerçekten Yakın Olmak Anlamına mı Geliyor?

Günümüz ilişkilerinde iletişim kurmak hiç olmadığı kadar kolay görünürken, birbirimizi anlamak her zaman aynı ölçüde kolay olmayabiliyor. Birinin çevrim içi olduğunu görebiliyor, nerede bulunduğunu öğrenebiliyor, gün içerisinde neler yaptığından haberdar olabiliyoruz. Buna rağmen yanında uyuduğumuz insanın zihninden neler geçtiğini bilmediğimiz zamanlar olabiliyor. Bir mesajın ne kadar sürede cevaplandığı, kimin ilk adımı attığı, sosyal medyada kimin kimi takip ettiği zaman zaman ilişkinin niteliğini değerlendirdiğimiz ölçütlere dönüşüyor.

Öte yandan ilişkiler hakkında sosyal medyada karşılaştığımız içerikler de beklentilerimizi etkileyebiliyor. Kusursuz görünen birliktelikler, büyük romantik jestler, sürekli seyahat eden çiftler ve ideal partner tanımları arasında kendi ilişkimizin sıradan günlerini yetersiz bulmaya başlayabiliyoruz. Oysa bir ilişkinin en samimi anları her zaman fotoğraflanmaya değer anlar olmayabilir. Zor bir günün ardından sessizce yanımızda oturan biri, anlattığımız önemsiz bir ayrıntıyı hatırlayan bir partner ya da kendimizi ifade etmekte zorlandığımızda bize zaman tanıyan bir insan da sevginin oldukça anlamlı bir karşılığını sunuyor olabilir. Belki de birbirimizin hayatından haberdar olmaya bu kadar önem verirken, birbirimizin iç dünyasına ne kadar yakın olduğumuzu gözden kaçırıyoruz.

Sevdiğimiz İnsanı Gerçekten Tanıyor Muyuz?

İlişkilerin başlangıcında karşımızdaki insana büyük bir merak duyarız. Çocukluğunu, hayallerini, sevdiği yemekleri, korkularını ve geleceğe dair düşüncelerini öğrenmek isteriz. Zamanla bu merakın yerini, onun artık yeterince tanıdığımız düşüncesi alabilir. “Onu ben çok iyi tanırım.” Bu cümleyi ne kadar sık kurduğumuzu düşünelim. Peki, yıllardır hayatımızda bulunan bir insanı gerçekten bugünkü haliyle mi tanıyoruz, yoksa zihnimizde yıllar önce oluşturduğumuz kişiyle mi ilişki kurmaya devam ediyoruz?

İnsan değişir. Hayattan beklentileri, öncelikleri, tahammül edebildiği şeyler ve ihtiyaçları zaman içerisinde farklılaşabilir. Bir zamanlar çok istediğimiz bir hayat, bugün bize aynı heyecanı vermeyebilir. Partnerimizin değişimini her zaman kendimizden uzaklaşması olarak yorumlamak, onun bireysel gelişimine alan bırakmamızı zorlaştırabilir. Üstelik sevdiğimiz insanın her konuda bizimle aynı fikirde olmasını, aynı şeylerden hoşlanmasını ya da olaylara bizim gibi tepki vermesini beklediğimizde, farkında olmadan onu kendi ihtiyaçlarımız doğrultusunda şekillendirmeye çalışabiliriz.

Haklı Çıkmak Mı, Anlaşılmak Mı?

Bir tartışma sırasında karşımızdaki insanı gerçekten ne kadar dinliyoruz? Yoksa o konuşurken vereceğimiz cevabı mı hazırlıyoruz?

Yakın ilişkilerde bazı anlaşmazlıklar, konuşulan konudan çok daha derin bir anlam taşıyabilir. Eve geç gelmek üzerinde başlayan bir tartışmanın altında önemsenmeme hissi, unutulan bir özel günün ardından fark edilme ihtiyacı bulunabilir. Bazen oldukça küçük görünen meseleler, uzun zamandır dile getirilmeyen duyguların ortaya çıkmasına neden olur. Ancak karşımızdaki insanın ihtiyaçlarını anlamaya çalışmak yerine hemen kendimizi savunmaya başladığımızda, konuşmanın asıl konusundan uzaklaşabiliriz.

Birinin duygusunu anlamak için onun düşüncesine katılmak zorunda değiliz. Kendi bakış açımızı korurken onun yaşadığı duyguyu da ciddiye alabiliriz. Sağlıklı ilişkilerde anlaşılmazlıkların hiç yaşanmamasından ziyade, yaşanan kırgınlıkların ardından nasıl iletişim kurulduğu önemlidir. Özür dileyebilmek, davranışlarımızın karşımızdaki kişide bıraktığı etkiyi fark edebilmek ve gerektiğinde sorumluluk alabilmek ilişkinin gelişmesine katkı sağlar. Elbette bütün sorunların sorumluluğunu üstlenmekten ya da zarar verici davranışlara tahammül etmekten söz etmiyorum. Anlayış göstermek, kendi sınırlarımızdan vazgeçmemizi gerektirmez.

Birlikte Olurken Kendimiz Kalabiliyor Muyuz?

Romantik ilişkilerde fedakarlık çoğu zaman sevgi göstergelerinden biri olarak görülür. Fakat sevdiğimiz insanı kaybetmemek adına kendi isteklerimizi sürekli ertelediğimizde, söylemek istediklerimizi söylemediğimizde ve hayatımızı yalnızca onun beklentilerine göre düzenlediğimizde, zamanla kendimize yabancılaşabiliriz.

Bir ilişkinin içerisinde yalnız kalabilmek, arkadaşlarımızla vakit geçirebilmek, kendi hedeflerimizin peşinden gitmek ve partnerimizden farklı ilgi alanlarına sahip olmak oldukça doğaldır.

Bütün ihtiyaçlarımızın tek bir insan tarafından karşılanmasını beklemek ise hem kendimiz hem de partnerimiz için ağır bir sorumluluğa dönüşebilir. Sevdiğimiz insanın aynı anda en yakın arkadaşımız, sırdaşımız, motivasyon kaynağımız ve bütün duygusal ihtiyaçlarımızın karşılığı olmasını arzulayabiliriz. Fakat onun da kendi hayatı, yorgunlukları ve karşılanmasını beklediği ihtiyaçları olduğunu unutmamak gerekir. Yakınlık içerisinde bireyselliğimizi koruyabilmek, evimizin azaldığını göstermez.

Peki Her Sevgi Bir İlişkiyi Sürdürmeye Yeter Mi?

Bazen iki insan birbirini sevmesine rağmen benzer bir gelecek hayal etmeyebilir. Duygusal ihtiyaçları, değerleri veya hayattan beklentileri birbirinden oldukça farklı olabilir. Birini sevmek, onunla mutlaka sağlıklı bir ilişki kurabileceğimiz anlamına gelmez. Üstelik bazı ilişkilerde kalma nedenimiz sevgiden çok alışkanlık, yalnızlık korkusu ya da birlikte geçirdiğimiz yıllara yüklediğimiz anlamlar olabilir.

Bir ilişkinin içerisinde kendimizi nasıl hissettiğimiz kadar, zamanla nasıl bir insana dönüştüğümüzü de önemsemeliyiz. Daha özgürce konuşabiliyor muyuz? Kırılgan yanlarımızı göstermekten çekiniyor muyuz? İhtiyaçlarımızı dile getirirken suçluluk hissediyor muyuz? Yoksa olduğumuz kişiyle kabul görebildiğimiz bir alanımız var mı? Bunlar yalnızca partnerimizi değerlendirmek için değil, kendi ilişki kurma biçimimizi anlayabilmek için de sorabileceğimiz sorulardır. Çünkü hepimiz anlaşılmak, dinlenmek, değer görmek ve zor zamanlarımızda birinin olmasını isteriz. Fakat bazen bütün bunları beklediğimiz insana aynı duyguları ne ölçüde yaşatabileceğimizi düşünmeyi ihmal ederiz.

Bir ilişkide belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru, ne kadar sevildiğimizden biraz daha fazlasını içeriyor:

“Benim yanımda sevdiğim insan, kendisi olabilmek konusunda ne kadar özgür?”

Eylül Danacı Eylül Danacı
Uzman Yazar
İstanbul Aydın Üniversitesi Psikoloji bölümü mezunuyum. Aynı zamanda Gastronomi ve Mutfak Sanatları alanında lisans eğitimini tamamlamış bulunmaktayım. Mesleki gelişim kapsamında Bilişsel Davranışçı Terapi, Psikodinamik yaklaşım ve Tematik Algı Testi (TAT) gibi alanlarda çeşitli eğitimler aldım. Çocuk ve ergen psikolojisi, yeme bozuklukları, aile ve çift ilişkileri, duygusal süreçler, insan davranışları alanına ilgi duymaktayım.
Psikolog Rehberi Psikolog · Online

Cevap Ver

Lütfen isminizi buraya giriniz
Yanlış bir e-posta adresi girdiniz!
Lütfen e-posta adresinizi buraya girin

Lütfen yorumunuzu giriniz!