Hepimiz hayatımızda bir koşuşturmaca içindeyiz. Kimimiz hayallerinin peşinde koşarken, kimimiz bize dayatılan yaşam koşullarını sürdürmekteyiz. Ancak bu koşuşturmacanın içinde kaybolan insanların ortak bir noktası bulunmaktadır: “Her şey mükemmel olmalı…”
Mükemmeliyet arayışındaki bireyler, başarılı olabilmek için en iyisini yapmaları gerektiğini düşünmektedir. Oysa hayat bir koşuşturmacadır; kusursuzluğun değil, belirsizliklerin, sürprizlerin ve hataların iç içe geçtiği uzun bir yolculuktur. Yarın başımıza ne geleceğini bilemezken, neden her şeyi kontrol etmeye ve mükemmel hale getirmeye çalışıyoruz?
Kusursuz olmak, hayatımız boyunca hissettiğimiz baskılardan biridir. Uyandığımız andan uyumaya kadar, hatta uyurken bile mükemmel olmak isteriz. Peki, biz neden mükemmel olmak istiyoruz?
Bize öğretilen duygulardan biri, başarısız olmamak üzerinedir. Bu duygu, en büyük yanılgılarımızdan biridir. Oysa insanı geliştiren, düşe kalka öğrendiğimiz başarılarımızdır. Hatalarımızdan çıkardığımız dersler önemlidir. Kusursuz olmaya çalışırken kendimizi yormuyor muyuz? Hayatımızda istediğimiz çoğu şeyi ertelemiyor muyuz?
“Her şey mükemmel olmalı” düşüncesiyle hayatımızı, hayattan almak istediğimiz yaşamı ona göre şekillendirdik. Oysa hayat sürprizlerle doludur. Bir yılda, bir günde hatta bir dakikada değişebilen varlıklar olarak mükemmel olabilmek zor değil mi?
Bu kadar zorluğun içinde mükemmel olmayı nasıl istedik, nasıl karar verdik? Kendi düşüncemizle mi, yoksa çevremizin bizden istediği düşüncelerle mi?
Günümüzde mükemmel olma isteği, sadece bizim düşüncemiz değil; çevremizdeki bireyler veya hayatımız boyunca gördüğümüz insanlar tarafından ya öğrenilir ya da bize öğretilir. Sosyal medyada gördüğümüz mükemmel hayatlar ve çevremizden duyduğumuz başarı hikayeleri, zamanla kendi hayatımızı yetersiz görmemize neden olabilmektedir. Oysa kimse hayatında yaşadığı zorlukları, başarısızlıkları, ağlamalarını ve yakarışlarını paylaşmaz. Hepimiz bardağın dolu tarafını görme eğilimindeyiz. Oysa o bardağın bir kısmı dolmamıştır. Dolmayan o su dolu bardak, bize neler başardığımızı ve nelerin üstesinden geldiğimizi göstermektedir.
Hepimiz çocukken komşunun çocuğu ile karşılaştırılmışızdır. Bir şey yapmak istediğimizde ailemizden “Komşu ne der?” lafını duymuşuzdur. Bu tarz sözler ve davranışlar, hayatımızın başrolünde yetersiz olduğumuz duygusunu yansıtabilir. Yetersizlik duygusu, mükemmel olmadığımızı ve hayatımızda eksik olan, başarısız olan yanlarımızı doğurabilir.
Çevremizde gördüğümüz veya sosyal medyada karşılaştığımız insanların sunduğu o mükemmel hayatlar, bize kendi hayatımızın mükemmel olmadığını ve yetersiz olduğumuzu hissettirebilir. Oysa mükemmel olmak ve mükemmel görünebilmek de bizim elimizdedir. Dışarıdan her şeyiyle mükemmel görünen birisinin içinde neler koptuğunu bilemeyiz.
Mükemmel olmak, bize başarı getirir. Ancak mükemmel olmak için kendimizden vazgeçmemek gerekmektedir. Mükemmel olmak, başarı getirdiği gibi düşe kalka bir şeyler öğrenebilmek de bize başarı kazandırır. Her şeyin ölçüsü önemlidir. Mükemmel olmanın peşinde koşarken, hayatın en güzel anlarını kaçırmamalıyız. Çünkü bizi değerli kılan, kusursuz olmamız değil, hatalarımızla ve deneyimlerimizle kendimiz olabilmemizdir. Belki de hayatın en büyük mükemmelliği, aslında mükemmel olmak zorunda olmadığımızı fark ettiğimiz andır.
