DEMİR KALPLER, KUSURSUZ MASKELERİN ARDINDA MODERN ERKEĞİN GÖRÜNMEZ YALNIZLIĞI
DEMİR KALPLER, KUSURSUZ MASKELERİN ARDINDA MODERN ERKEĞİN GÖRÜNMEZ YALNIZLIĞI
Gözümüzün önünde duran ama adını koymaya korktuğumuz bir gerçeklik var. Dünyanın tüm yükünü omuzlarında taşıyan, her sabah kapıdan çıkarken görünmez zırhını kuşanan o sert görünümlü adamların hikayesini kaleme alalım ve görünür kılalım.
Hayatın ağır ve yorucu ritmi içinde acıyı ve yorgunluğu hep kadının gözyaşından okumaya alışkınızdır. Oysa erkeklerin dünyasında dışarıya renk vermeyen, kale gibi duran o gövdenin içinde kalabalıklar ve sorumluluklar arasında sesini duyuramayan ruhun derinlerde çarpan bir kalbi vardır. Toplumun erkeğe biçtiği rol omuzlarına ağır bir yük yükler. Ona daha çocuk yaşta fısıldanan tek bir cümle bütün ömrünü mühürler. “Güçlü olacaksın”, “yorulmak yok” çünkü yorulmak demek onun lugatında zayıflık demektir. Erkeğe ağlamak yasaklanmıştır. Güçlü olmak erkeğin hem tacı hem de en büyük lanetidir. Hayatın yükünü sırtlayan adam işte, ev geçindirme mücadelesinin ortasında ne kadar yorulduğunu kimseye söyleyemez. Dışarıdan bakıldığında sarsılmaz zannedilen o sert duruş, aslında ruhun içten içe kanayan, anlaşılmayı bekleyen yaralarını örten bir perdedir. Ne yazık ki insan ne kadar güçlü olursa olsun ruhu şefkatli bir limanla buluşmadığı sürece eksiktir, yorgundur ve kimsesizdir. Bu görünmez yalnızlık, erkeğin kendi iç dünyasındaki sessiz bir mahkumiyettir. Dışarıda dimdik durmak zorunda hisseden, eve döndüğünde kimsenin gerçek anlamda “Bugün çok yoruldun mu?”, “Bu yükü taşımaktan bıkmadın mı?” diye sormadığı bir roldür bu. Toplum erkeğe sormayı değil yalnızca taşımayı yakıştırmıştır. Oysa her demir kalbin ardında şefkatli bir dokunuşla çözülmeyi bekleyen kırılgan bir öz vardır.
Bu sert kabuğun altında yatan hassas kalpli bir çocuk vardır. Akşam olup da eve döndüğünde kapının eşiğinde o zırhı yere bırakmak ister ama bunu nasıl yapacağını bilemez. Çünkü ona kimse burada güvendesin, burada zırhını çıkarabilirsin dememiş ya da bu hissiyatı vermemiştir. Bu acemilik erkeğin en sessiz çığlığıdır. Bundandır ki kendi fırtınasını yine kendi içinde dindirmeye çalışır. Kendi içinde verdiği bu savaş ve düşünme hali insanı kendi evinde bile yabancılaştırır.
Bir erkeğin hayatındaki en çetin savaş dışarıda verdiği mücadele ya da zorluklar değil, ait olduğunu düşündüğü yerde, evinde üzerindeki o ağır zırhı yere bırakmaya çalışırken yaşadığı bocalamayla başlar. Kimseye yük olmamak ve asla zayıf görünmemek adına kendi hayatını, yorgunluğunu hep ikinci plana atıp koşturmak bir erkeğin her şeyden önce bir insanın kendi kalbine yaptığı en sessiz ve en ağır ihanettir. Güçlü görünme yanılgısı uğruna “ben de yoruldum, ben de bir insanım” demeyi bile kendine lüks sayarak başkalarının yaralarını sarmaya çalışmak, ruhu yavaş yavaş tüketen görünmez bir yüktür. Oysa insan etrafındakileri ayakta tutmaya çalışırken kendi ayakları altındaki toprağın kaydığını çok geç fark eder. Bir erkeğin ruhunu en çok acıtan şey, taşıdığı yüklerden ziyade o yükleri başkaları kırılmasın diye kendinden feda ederek taşımasıdır. Kendi içindeki yorgun sesi ve haklı isyanını susturup etrafındaki insanları memnun etmeye, kimseyi hayal kırıklığına uğratmamaya çalışmak kendi ruhuna vurulmuş en ağır vicdan prangasıdır. Vicdan, fazlası olduğunda insanı kendi hayatından alıkoyan, başkalarının mutluluğu uğruna kendinden sessizce feda etmesine neden olan sinsi bir tükeniştir. Beraberinde yüzüne takındığı fedakar tebessüm maskesi ise yine kendi mutsuzluğunu bile diğerlerinden saklayan bir perdedir.
Bir erkeğin gerçek gücü tüm dünyayı omuzlarında taşıması değil, o omuzların ne kadar yorulduğunu bilen, gören ve anlayan birinin varlığı huzurunda tüm zırhlarını indirip bir kenara bırakabilmesinden ve teslimiyetle başını ona kucak açan şefkatli bir omuza yaslayabilmesinden geçer. Hayatın tüm gürültüsü kapının dışında kaldığında, kelimelerin bittiği ve kalplerin konuşmaya başladığı yerde insanın ruhu nihayet gerçek evini bulur. İnsan ancak en zayıf halini saklamadan sevebildiği ve maskelere ihtiyaç duymadan olduğu gibi kabul edildiği ve sarmalandığı bir kalpte gerçekten özüne dönebilir; kök salıp nefes alabilir ve gerçek kendini yaşayabilir. Ne kadar saklamaya çalışırsa çalışsın insanın ruhu her zaman kendisini ayna gibi gören, içindekileri fark eden bir çift gözü arar. Bu hayat sadece mücadeleden ibaret değildir. Elbet her kalbin omuzlarındaki görünmez yükleri hissedip “Artık durabilirsin”, “Burada yorulabilirsin”, “Benim yanımda güvendesin” diyen asil ve şefkatli kalpler de vardır. İnsanın en büyük şifası tüm dünyanın yükünü sırtlaması gerektiği yanılgısından uyanıp kendi gerçeğini, yorgunluğunu ve en zayıf hallerini bile yargılamadan kabul eden gerçek insanlarla karşılaşmasından geçer. Unutmayın; yükü paylaşan bir el, yarayı saran bir kucak, anlamaya çalışan bir nefes her zaman vardır.
