“İnsan bazen dünyayı dolaşır; ama kendine bir adım yaklaşamaz.”
Hayatımız boyunca hep bir arayış içindeyiz.
Oysa gerçekten ne istediğimizi biliyor muyuz?
Kendimizi bulmamız gerekiyorsa, nerede kaybettik?
Belki de mesele hiçbir zaman kendimizi nerede kaybettiğimiz değildi. Belki yalnızca, başkalarının beklentileri arasında kendi kimliğimizden uzaklaştık.
Modern yaşam bize sürekli daha fazlasını olmamız gerektiğini söylüyor. Daha başarılı, daha üretken, daha güçlü, daha mutlu… Ancak bütün bu “daha”ların arasında çoğu zaman unuttuğumuz tek bir soru var:
Ben gerçekten kimim?
Bu soru rahatsız edici olabilir. Çünkü cevabı yalnızca başarılarımızda değil, korkularımızda, kırgınlıklarımızda ve yıllardır görmezden geldiğimiz ihtiyaçlarımızda saklıdır.
Kendimize Ne Zaman Yabancılaştık?
Bir çocuk dünyaya geldiğinde kim olduğunu sorgulamaz. Ağladığında ağlar, güldüğünde güler. Hislerini bastırmayı bilmez; çünkü henüz sevgiyi hak etmek için değişmesi gerektiğine inanmıyordur.
Sonra hayat öğretmeye başlar.
“Böyle davranma.”
“Üzülme. Bunda üzülecek bir şey yok.”
“Ağlama. Erkek adam ağlamaz.”
“İnsanlar ne der?”
“Başarılı olursan seninle gurur duyarız.”
Bu cümlelerin çoğu sözde iyi niyetle söylenir. Ancak çocuk zihni bunları farklı yorumlayabilir:
“Olduğum halim bu ve bu yeterli değil.”
İşte tam da burada, kendimizden uzaklaşmaya başlarız.
Kabul görmek için bazı yönlerimizi saklarız. Sevilmek için ihtiyaçlarımızı erteleriz. Çatışmadan kaçınmak adına “hayır” diyemeyiz. Güçlü görünmek için acımızı gizleriz.
Bir süre sonra oynadığımız roller o kadar alışılır hale gelir ki maskemiz kimliğimiz gibi görünmeye başlar. Kendini kaybetmek çoğu zaman tek bir olayla olmaz. Küçük vazgeçişlerin yıllar içinde birikmesiyle olur.
İçimizde Sessizce Konuşan Çocuk
İnsan yalnızca geçmişini hatırlayan bir canlı değildir; aynı zamanda geçmişini bedeninde taşıyan eşsiz bir canlıdır.
Bugün verdiğimiz birçok tepkinin kökeni, yıllar önce yaşadığımız deneyimlerde saklıdır.
Eleştirildiğimizde neden bu kadar inciniyoruz?
Neden sürekli onay bekliyoruz?
Neden “hayır” demek bu kadar zor geliyor?
Neden başarılarımız bile içimizdeki yetersizlik hissini susturamıyor?
Çünkü içimizde hala görülmek isteyen küçük bir çocuk yaşamaya devam eder. Bazen yetişkin bedenimizin içinde, çocuklukta karşılanmamış ihtiyaçlarımız konuşur. Bu nedenle insanın en büyük yalnızlığı tek başına kalması değildir. Kendi duygularından uzaklaşmasıdır.
Acıyı Bastırmak İyileştirmez
Pek çok kişi kendini bulmayı yeni bir hayat kurmak sanır.
Yeni bir şehir…
Yeni bir ilişki…
Yeni bir iş…
Yeni bir başlangıç…
Elbette değişim iyileştirici olabilir. Ancak insan kendisinden kaçıyorsa, gittiği her yere kendi yaralarını da götürür.
Çünkü bastırılan hiçbir duygu gerçekten kaybolmaz.
Yalnızca biçim değiştirir.
Kimi zaman kaygıya dönüşür.
Kimi zaman tükenmişliğe.
Bazen de nedeni açıklanamayan bir boşluk hissine…
İyileşme ise acıyı yok etmekle değil, ona güvenli bir alan açabilmekle başlar.
Dinlenen duygu yavaş yavaş çözülür.
Bastırılan duygu ise içeride yaşamaya devam eder.
Kendinle Kurduğun İlişki Hayatının Aynasıdır
Çoğumuz başkalarına gösterdiğimiz anlayışı kendimize göstermiyoruz. Bir arkadaşımız hata yaptığında ona destek oluruz. Ama aynı hatayı biz yaptığımızda içimizde sert bir eleştirmen konuşmaya başlar.
“Yine başaramadın.”
“Herkes senden daha iyi.”
“Sen zaten yeterli değilsin.”
Oysa insanın kendisiyle kurduğu ilişki, tüm diğer ilişkilerinin temelini oluşturur. Kendine sürekli suçlayıcı bir dille yaklaşan biri, dışarıdan gelen sevgiyi de çoğu zaman tam anlamıyla hissedemez. Çünkü içerideki ses, dışarıdaki sevgiden daha yüksek konuşur. Gerçek değişim, kendimize daha nazik davranmayı öğrendiğimizde başlar.
Şefkat zayıflık değildir.
Şefkat, insanın kendi yanında kalabilme cesaretidir.
Kendini Bulmak, Yeni Birine Dönüşmek Değildir
Toplum bize sürekli değişmemiz gerektiğini söyler.
Daha disiplinli ol.
Daha başarılı ol.
Daha ince ol.
Daha güçlü ol.
Oysa kendini bulmak çoğu zaman yeni özellikler eklemek değil, yıllardır taşıdığın gereksiz yükleri bırakmaktır.
Başkalarının onayına duyulan ihtiyaç…
Sürekli mükemmel olma çabası…
Herkesi mutlu etmeye çalışma alışkanlığı…
Geçmişin suçluluğu…
Geleceğin kaygısı…
Her bıraktığımız yük, gerçek benliğimiz için biraz daha alan açar.
Sessizlikten Korkmamak
Bugün birçok insan günün neredeyse her anını bir ekranın karşısında geçiriyor.
Telefon bildirimleri…
Toplantılar…
Mesajlar…
Sosyal medya…
Bitmeyen yapılacaklar listeleri…
Bu yoğunluk içinde kendimizle baş başa kalmaya neredeyse hiç fırsat vermiyoruz. Oysa sessizlik boşluk değildir. Sessizlik, insanın kendini yeniden duyabildiği alandır. Belki de bu yüzden bazı insanlar yalnız kalmaktan değil, kendi iç sesini duymaktan korkar. Çünkü o ses uzun zamandır bekliyordur.
Eve Dönüş
Kendini bulmak büyük bir aydınlanma anı değildir.
Her gün verilen küçük kararların toplamıdır.
Bir gün “hayır” diyebilmek…
Dinlenmeye izin vermek…
Yorulduğunu kabul etmek…
Mutlu olduğunda bunu küçümsememek…
Ağladığında utanmamak…
Yardım istemekten çekinmemek…
Kendini başkalarıyla kıyaslamamak…
Ve en önemlisi, geçmişteki kendini affedebilmek.
Çünkü o gün sahip olduğun bilgiyle, sahip olduğun farkındalıkla ve elindeki imkanlarla elinden gelenin en iyisini yaptın. Geçmiş seni açıklayabilir ama seni tanımlamak zorunda değildir. Hayat bazen bizi istemediğimiz yollardan geçirir. Kayıplar yaşarız. Hayal kırıklıklarıyla karşılaşırız. Beklenmedik vedalar olur. Bunların hiçbiri kolay değildir. Ancak yaşadıklarımızın bizi tanımlamasına izin verip vermemek, büyük ölçüde bizim seçimimizdir. Belki bugün hala bütün cevaplara sahip değilsin. Belki yolun nereye çıktığını bilmiyorsun.
Bu çok insani.
Çünkü kendini bulmak, ulaşılacak bir hedef değil; yaşam boyu devam eden bir tanışma halidir. Ve belki de aradığın kişi hiçbir zaman senden uzakta değildi. Sadece yıllardır başkalarının sesini dinlemekten kendi sesini duyamıyordun.
Bugün kendine küçük bir hediye ver.
Birkaç dakika dur.
Derin bir nefes al.
Telefonunu bir kenara bırak.
Ve yalnızca şu soruyu sor:
Ben gerçekten kim olduğumda kendimi özgür hissediyorum?
Cevap hemen gelmeyebilir.
Ama o soruyu sormaya cesaret ettiğin an, kendine dönüş yolculuğun çoktan başlamıştır. Çünkü insanın hayattaki en uzun yolculuğu, kilometrelerle ölçülen değildir. En uzun yolculuk, başkalarının olmak istediği kişiden çıkıp, kendi olmayı seçtiği ana kadar uzanan yolculuktur. Ve o yolculuğun sonunda varılan yer yeni bir hayat değil, insanın en başından beri ait olduğu yerdir:
Kendi özü.
