İnsan, yalnızca kırıldığı için incinmez. Bazen en derin yaralar, hiç kimsenin fark etmediği anlarda açılır. Bir odada onlarca insanın arasında otururken, konuşacak kimse bulamamak; içinden kopan fırtınayı anlatmaya çalışırken cümlelerinin yarıda kalması; gözlerinin dolduğunu herkesin görmesine rağmen kimsenin “İyi misin?” diye sormaması… İşte duygusal ihmal tam da burada başlar. Duygusal ihmal, sevgisizlik değildir; hissedilmeyen sevgidir. Kalabalıklar içinde görünmez olmak, sesini duyuramamak, anlaşılmadığını hissetmek ve en çok ihtiyaç duyduğun anda duygularının yok sayılmasıdır. Çünkü insan sadece nefes alarak yaşamaz; anlaşılmaya, görülmeye ve hissettiklerinin değerli olduğuna inanarak da yaşar.
Ne gariptir ki, çoğumuz hayatımız boyunca “Güçlü ol.” cümlesini, “Duygularını gösterme.” şeklinde öğreniyoruz. Üzüldüğümüzde “Geçer.” deniliyor. Ağladığımızda “Abartıyorsun.” deniliyor. Yorulduğumuzda “Herkesin derdi var.” cevabını alıyoruz. Zamanla da duygularımızı anlatmaktan vazgeçiyoruz. Çünkü insan, sürekli karşılıksız kalan bir kapıyı çalmayı bırakır. Belki de bu yüzden bugün birçok insan “Kimse beni tanımıyor.” demiyor. Daha acı bir şey söylüyor: “Kimse beni gerçekten görmüyor.” Duygusal ihmal zamanla yalnızca insanlarla aramıza mesafe koymaz; kişinin kendisiyle olan bağını da zayıflatır. Kendi duygularını sorgulamaya, ihtiyaçlarını ertelemeye ve hissettiklerini önemsiz görmeye başlamasına neden olabilir.
Oysa görülmek, sadece göz göze gelmek değildir. Bir insanın sessizliğinin ardındaki yorgunluğu fark edebilmek; “İyiyim.” derken aslında yardım istediğini anlayabilmek; bazen hiçbir çözüm sunmadan, sadece yanında kalabilmektir. Modern dünyada binlerce kişiye ulaşabiliyoruz ama bir kişiye dokunmakta zorlanıyoruz. Sürekli konuşuyoruz; fakat birbirimizi dinlemiyoruz. Tavsiyeler veriyoruz; ama anlamaya çalışmıyoruz. Birinin acısını, kendi deneyimlerimizle ölçüyor; “Ben olsam böyle yapardım.” diyerek onun duygusunu fark etmeden küçültebiliyoruz. Oysa duyguların doğrusu ya da yanlışı yoktur. Bir insanın hissettiği şey, o insan için gerçektir.
Duygusal ihmalin en sessiz sonucu ise şudur: İnsan zamanla kendi duygularına da yabancılaşır. Üzüldüğünde bunu önemsememeyi, kırıldığında gülümsemeyi, yorulduğunda “Biraz daha dayanmalıyım.” demeyi öğrenir. Sonra bir gün neden bu kadar boş hissettiğini anlayamaz. Çünkü uzun süre görülmeyen duygular, sonunda sahibine de görünmez olur. Belki de bu yüzden bazı insanlar en çok “Nasılsın?” sorusuna ağlar. Çünkü o soru, uzun zamandır kimsenin gerçekten merak etmediği bir boşluğa dokunur.
Unutmayalım; bir insanı her zaman kötü sözler incitmez. Bazen hiçbir şey söylememek de incitir. Bazen geçiştirilen bir cümle, yarım bırakılan bir konuşma, cevapsız kalan bir mesaj ya da fark edilmeyen bir sessizlik yıllarca taşınan bir yük hâline gelebilir. Bu yüzden belki de birbirimize verebileceğimiz en değerli şey; kusursuz tavsiyeler, büyük fedakârlıklar ya da mucize çözümler değildir. Bazen sadece gerçekten dinlemek, yargılamadan anlamaya çalışmak ve “Buradayım.” diyebilmektir. Çünkü bazı insanlar hayatları boyunca sevildiklerini bilirler; ama çok azı gerçekten anlaşıldığını hisseder. Ve çoğu zaman insanı iyileştiren şey, sevildiğini duymak değil; anlaşıldığını hissetmektir.
