Mükemmel Günler, Wim Wenders tarafından yönetilen, senaryosu Wenders ve Takuma Takasaki tarafından yazılan 2023 yapımı bir drama filmidir. (Bradshaw, Peter 25 mayıs 2023) Japonya ve Almanya ortak yapımı olan film, Tokyo’da umumi tuvalet temizleyicisi olan Hirayama’nın (Kōji Yakusho) rutin yaşamını konu alıyor. (Breitenbach, Dagmar, 12 Mayıs 2022)

Film tam 2 saat 5 dakika boyunca Hirayama’nın her sabah yataktan kalkıp yatağını toplamasını, dişini fırçalamasını, bitkilerini sulamasını ve hazırlanıp işe gitmesini anlatıyor. Her gün aynı sabaha uyanıyor ama sanki ilk defa görüyormuşçasına gökyüzünü seyre dalıyor, otomattan kahve alıyor, arabasına biniyor, şarkılar dinliyor giderken. İşini büyük bir titizlikle yapıyor ve her gün o tuvaletleri temizlerken bir kere bile yüz ifadesini düşürmüyor Hirayama. Hep aynı yerde parkta öğle yemeğini yiyor, ağaçların fotoğraflarını çekiyor. İş sonrası hamama gidiyor. Yatmadan önce masa lambası ışığında kitap okuyor. Pek konuşmuyor ama yüzünde hep bir tebessüm saklı kahramanımızın. Hirayama hakkında ayrıntılı bir bilgiye sahip değiliz, filmde bize yansıtılan kadar tanık oluyoruz.

Tuvalet temizlerken gördüğü ufacık bir duvar kenarına sıkıştırılmış XOX oyununun oynandığı kağıda işaretler yazıp her hafta geldiğinde o kağıdı heyecanla kontrol etmesi, hayatta her zaman zevk alınacak bir şeyler olduğunu hatırlattı bana. Rutinin nimet olduğunu, bakmak ve görmek arasındaki farkı öğretti bana Hirayama. Şu koşuşturmacalı hayatlarımızda biraz durmak ve nefes almamız gerektiğini söylüyor sanki bize. Hayat akıp giderken etraftaki güzellikleri göz ardı ettiğimiz gerçeğini yüzümüze yüzümüze çarpmış film. Bir oturuşta oturup dizi/film bitireniniz var mı bilmiyorum ama ben uzun bir müddet sonra 2 saat boyunca bir oturuşta film bitirebildim. Sinematik çekiminden tutun, seçilen şarkılara kadar hepsi çok manidardı.

Şimdi gelin filmde geçen ögelere anlamlarına yakından göz atalım.

1. Filmin Felsefi ve Kültürel Temelleri

Filmde yinelenen semboller—özellikle ağaçlar, su, ışık ve gölge—Budist anicca öğretisi ile Şintoist arınma ve doğaya saygı ideolojilerini temsil eder.

• Ağaçlar, yaşamın geçiciliği ve içsel büyümeyi ifade eder (Takahashi, 2021; Barthes, 1972).

• Su, Şinto’daki misogi arınma ritüelleriyle uyumlu şekilde yenilenme ve ruhsal temizliği simgeler (Kasulis, 2004; Smith, 2022).

• Işık-gölge karşıtlığı, ölüm farkındalığı ve anın değerini Budist perspektiften görünür kılar.

Hirayama’nın kitap okuma alışkanlığı, doğayı fotoğraflama ritüelleri, analog müzik tercihleri ve minimalist yaşam biçimi, hem Budist farkındalık hem de Şintoist sadelik estetiğini (wabi-sabi) yansıtır. Burada filmdeki güçlü sembolizm dikkat çeker.

2. Görsel ve İşitsel Kodların İncelenmesi

Çalışmada geniş açı çekimler, tekrarlanan temizlik sahneleri ve sade kompozisyonlar, rutin eylemleri meditasyon benzeri bir ritüele dönüştüren semiotik göstergeler olarak ele alınmıştır.

• Doğal sesler (kuş cıvıltıları, rüzgâr, damlayan su) filmdeki huzur ve farkındalık temasını destekler (Parkes, 2009).

• Pastel tonlar ve sade kostümler, karakterin ruhsal arayışını ve alçakgönüllü yaşam anlayışını görselleştirir.

Bu kodlar, Tokyo’nun modern ve gürültülü yapısı ile Hirayama’nın iç huzuru arasındaki karşıtlığı görünür kılar.

3. Kültürel Kodlar ve Göstergebilimsel Katmanlar

Film;

• Ozu’nun Tokyo Story filmine göndermelerle Japon temporalliğini,

• Budist doğa öğretisini,

• Şinto’nun doğayla bütünleşme fikrini

görsel metaforlarla bir araya getirir (Ozu, 1953; Suzuki, 2007).

Hirayama’nın bitkilerle ilgilenmesi, yağmurun sık kullanımı, gölgeleri fotoğraflama alışkanlığı ve sessizliği tercih etmesi, kültürel birer kutsal ritüel gibi konumlandırılmıştır.

4. Varoluşsal Sakinlik ve İçsel Denge

Makale, filmin temel sorusunu şöyle tanımlar:

“Perfect Days Japon kültürüne özgü semboller aracılığıyla varoluşsal huzuru nasıl temsil etmektedir?”

Bu bağlamda çalışma, modern kent yaşamının yarattığı yabancılaşmaya karşı sade pratiklerin (temizlik, rutin, doğa ile temas) bir tür varoluşsal iyileştirme sunduğunu vurgular.

Film küçük anların değerine odaklanarak izleyiciyi mindfulness, sadelik ve minimalizmin dönüştürücü etkisi üzerine düşünmeye davet eder.

5. Sonuç

Makale, Perfect Days’in yalnızca minimalist bir film değil, aynı zamanda Japon kültürü ve felsefesini Budist-Şintoist sembolizmle birleştiren çok katmanlı bir ruhsal anlatı olduğunu ileri sürer.

• Ağaçlar = geçicilik ve içsel büyüme

• Su = arınma ve yenilenme

• Rutin temizlik = ritüel mindfulness

• Doğal sesler ve pastel estetik = dinginlik ve farkındalık

Bu göstergeler, filmin hem evrensel hem kültürel düzeyde güçlü bir varoluşsal mesaj taşıdığını ortaya koymaktadır.

Kaynakça

Barthes, R. (1972). Mythologies. Hill and Wang.
Kasulis, T. P. (2004). Shinto: The way home. University of Hawaii Press.
Metz, C. (1974). Film language: A semiotics of cinema. University of Chicago Press.
Ozu, Y. (Director). (1953). Tokyo Story [Film]. Shochiku.
Parkes, G. (2009). Japanese aesthetics. In E. N. Zalta (Ed.), The Stanford Encyclopedia of Philosophy.
Smith, H. (2022). Introduction to Shinto: Nature, purity and ritual. Oxford University Press.
Suzuki, D. T. (2007). Zen Buddhism and its influence on Japanese culture. World Wisdom.
Takahashi, M. (2021). Nature symbolism in contemporary Japanese cinema. Journal of East Asian Film Studies, 14(2), 45–60.
Yamamoto, K. (2018). Color and minimalism in modern Japanese visual culture. Asian Aesthetics Review, 7(1), 112–129.
Rots, A. (2017). Shinto, nature and ideology in contemporary Japan. Bloomsbury.
Okuyama, Y. (2015). Japanese visual culture and religion. Lexington Books.