Birkaç aydır her akşam, o gün için minnettar olduğum üç şeyi yazıyorum. Bu yazıda, bu deneyimimi anlatacağım ve gerçekten fark yaratıp yaratmadığını paylaşacağım sizinle.
Önce nasıl başladığımı anlatayım. Sürekli her şeyden şikayet ettiğimi fark ettim bir gün; sabah kalkınca da genelde kötü hissediyordum. Bir arkadaşım minnettarlık günlüğü tutmayı önerdi. İlk başta saçma geldi açıkçası ama denemeye karar verdim çünkü kaybedecek bir şeyim yoktu.
İlk haftalarda çok zorlandım aslında. Her akşam üç şey bulmak kolay değildi; bazen aynı şeyleri yazıyordum tekrar tekrar: sağlık, aile, ev gibi genel şeyler. Ama zamanla değişti bu; artık daha küçük ve özel şeyleri fark etmeye başladım. Mesela güzel bir kahve içmek, güneşli bir gün, arkadaşımla güzel bir konuşma gibi şeyler.
En çok fark ettiğim şey şu oldu: dikkatimin yönü değişti sanki. Eskiden gün içinde eksik olan şeylere odaklanıyordum hep, şimdi ise var olan şeyleri daha çok fark eder oldum. Bu küçük bir değişiklik gibi görünse de, günlük ruh halimde epey fark yarattı bence.
Bir de şunu fark ettim; zor günlerde bile minnettarlık listesi yapmak beni tamamen değiştirmese de bir nebze rahatlatıyor. Kötü bir gün geçirmiş olsam bile, o günde iyi olan küçük bir şey bulmaya çalışmak, o günü tamamen kötü olarak hatırlamamı engelliyor.
Peki, bilimsel bir temeli var mı diye merak ettim ve biraz araştırdım. Okuduğum kadarıyla, minnettarlık pratiğinin beyinde bazı olumlu değişikliklere yol açtığı düşünülüyormuş. Ama ben bilim insanı değilim; sadece kendi deneyimimi paylaşıyorum burada.
Bunu yaparken dikkat ettiğim birkaç şey var. Birincisi, genel şeyler yazmamaya çalışıyorum; spesifik olmaya gayret ediyorum. “Ailem” yerine “kardeşimle bugün güldüğümüz o an” gibi yazmak daha etkili geliyor bana. İkincisi, her gün aynı saatte yapmaya çalışıyorum; yatmadan önce mesela. Böylece bir rutin haline geliyor ve unutmuyorum.
Üçüncüsü, kendimi zorlamıyorum bulamadığım günlerde. Bazı akşamlar gerçekten hiçbir şey bulamıyorum ve o zaman kendimi kötü hissetmiyorum bunun için. Sadece o günü boş bırakıyorum ya da çok basit bir şey yazıyorum; nefes alabiliyor olmak gibi.
Dördüncüsü, paylaşmak bazen. Yazdığım şeyleri yakın birine söylüyorum; bu da hem o kişiyle bağımı güçlendiriyor hem de kendi minnettarlığımı daha somut hissettiriyor bana.
Beşincisi de, sadece kendim için değil, başkaları hakkında da yazmaya çalışıyorum bazen. Birine minnettar olduğumu düşünüp bunu neden düşündüğümü yazmak, o ilişkiyi de bir şekilde değerli hissettiriyor bana. Sadece kendi hayatıma değil, çevremdeki insanlara da farklı bakmamı sağlıyor bu.
Sonuç olarak, bana kalırsa gerçekten işe yarıyor bu pratik; en azından benim için. Hayatımı bir anda değiştirmedi ama küçük küçük bir farkındalık biriktirdi bende. Herkes için aynı sonucu vermeyebilir tabii ama denemeye değer bence. En azından bir ay boyunca denemenizi öneririm.
Not: Bu yazı kişisel deneyimlerimden oluşuyor; bilimsel bir çalışma değildir.
