Hep bir şeyler eksik gibi geliyorsa…
Hiç kalabalık bir ortamda bulunup yine de kendinizi yapayalnız hissettiniz mi? Ya da sizi seven insanlar olmasına rağmen “Kimse beni gerçekten anlamıyor.” diye düşündüğünüz oldu mu?
Belki de sorun çevrenizdeki insan sayısı değil, yıllardır fark etmeden içinizde taşıdığınız bir duygu olabilir: duygusal yoksunluk.
Duygusal yoksunluk, kişinin sevgiye, ilgiye, şefkate ve anlaşılmaya duyduğu ihtiyacın hiçbir zaman tam olarak karşılanmayacağına inanmasıdır. En ilginç tarafı ise bunun çoğu zaman bugünkü hayatımızdan değil, yıllar önce öğrendiğimiz ilişki deneyimlerinden kaynaklanmasıdır.
İnsan bazen çok sevildiği hâlde bile kendini eksik hissedebilir. Çünkü mesele sevginin varlığı değil, onu alabileceğine inanıp inanmadığıdır.
Bu His Nereden Geliyor?
Bir çocuğun büyürken sadece karnının doymaya ihtiyacı yoktur. Ağladığında sakinleştirilmeye, korktuğunda güvende hissetmeye, heyecanlandığında paylaşmaya ve üzüldüğünde anlaşılmaya da ihtiyacı vardır.
Ancak her aile bunu sağlayamayabilir.
Belki anne-babanız sizi seviyordu ama sevgilerini göstermekte zorlanıyordu. Belki “Abartıyorsun.”, “Bunda üzülecek ne var?” gibi cümleleri sık duyuyordunuz. Belki de herkes kendi telaşındaydı ve sizin duygularınıza sıra hiç gelmiyordu.
Çocuk zihni bunları şöyle yorumlar: “Demek ki duygularım önemli değil.”
Yıllar geçer, çocuk büyür ama bu cümle çoğu zaman onunla birlikte büyümeye devam eder. Yetişkin olduğunda ise bu inanç, kurduğu ilişkilerde sessizce kendini göstermeye başlar. Bazen ihtiyaçlarını dile getiremez, bazen karşısındaki kişi ne yaparsa yapsın kendini eksik hisseder. Çünkü geçmişte oluşan boşluk, bugünün ilişkileriyle dolmaya çalışır.
Duygusal Yoksunluk ile Yalnızlık Aynı Şey Değildir
Duygusal yoksunluk yaşayan herkes yalnız değildir. Hatta bazı insanların geniş bir arkadaş çevresi, mutlu görünen bir ilişkisi ve destekleyici bir ailesi olabilir. Buna rağmen içlerinde tarif etmekte zorlandıkları bir eksiklik hissi taşırlar.
Çünkü duygusal yoksunluk, çevrenizde kaç kişi olduğu ile değil; kendinizi ne kadar görülmüş, anlaşılmış ve duygusal olarak güvende hissettiğinizle ilgilidir. Bazen tek bir kişinin samimi desteği, onlarca yüzeysel ilişkiden çok daha iyileştirici olabilir.
Peki Sizde de Olabilir mi?
Duygusal yoksunluk yaşayan insanlar çoğu zaman bunun farkında bile olmazlar. Çünkü yaşadıkları duygular onlara çok normal gelir.
Aşağıdaki cümlelerden birkaçını sık sık düşünüyorsanız kendinizi biraz gözlemlemeniz faydalı olabilir:
- Kimse beni gerçekten anlamıyor.
- İnsanlardan bir şey istemek bana zor geliyor.
- Ben hep başkalarını dinliyorum ama beni dinleyen pek olmuyor.
- Yakın ilişkilerde bile kendimi yalnız hissediyorum.
- İçimde tarif edemediğim bir boşluk var.
- Ne kadar ilgi görsem de bana yetmiyor gibi geliyor.
- Hep ben emek veriyorum ama karşılığını alamıyorum.
Bu düşüncelerin birkaçı zaman zaman herkeste olabilir. Ancak hayatınızın büyük bölümünde size eşlik ediyorsa, bu duyguların kökenine bakmak faydalı olabilir.
Neden Hep Aynı İnsanlara Çekiliyoruz?
Belki de en şaşırtıcı nokta burası…
Duygusal yoksunluk yaşayan kişiler farkında olmadan kendilerine duygusal olarak uzak insanları seçebilirler.
Mesajlara geç dönenler…
Duygularını ifade etmeyenler…
Hep biraz mesafeli duranlar…
Sonra da aynı cümle tekrar edilir: “Yine beni anlamayan birine denk geldim.”
Oysa bazen sorun “yanlış insanlara denk gelmekten” çok, çocukluğumuzda bize tanıdık gelen ilişki biçimlerini tekrar tekrar yaşamamızdır. Beyin tanıdık olanı güvenli sanır; sağlıklı olanı değil. İşte bu nedenle aynı hayal kırıklıkları farklı insanlarla tekrar tekrar yaşanabilir.
Bu Döngüyü Kırmak Mümkün mü?
Kesinlikle evet.
İlk adım, hissettiğiniz boşluğun karakteriniz olmadığını fark etmektir. Siz “fazla hassas”, “çok beklentili” ya da “sevilmesi zor biri” değilsiniz.
Belki sadece yıllardır karşılanmamış duygusal ihtiyaçlarınızı taşımaya çalışıyorsunuz.
Sonra kendinize şu soruları sormaya başlayabilirsiniz:
- Gerçekten neye ihtiyacım var?
- İhtiyaçlarımı dile getirebiliyor muyum?
- Sürekli veren taraf ben miyim?
- Bana iyi gelen insanları mı seçiyorum, yoksa bana tanıdık gelenleri mi?
Bu soruların tek başına bile büyük bir fark yaratabildiğini görebilirsiniz. Çünkü farkındalık, değişimin ilk adımıdır. İhtiyaçlarınızı fark etmek bencillik değil, ruh sağlığınızı korumanın önemli bir parçasıdır. Gerektiğinde destek istemek, sınırlar koyabilmek ve duygularınızı ifade edebilmek zamanla bu eski inançların etkisini azaltabilir.
Bazen de bu yolculukta bir uzmandan destek almak, yıllardır tekrar eden ilişki döngülerini anlamayı ve değiştirmeyi kolaylaştırır.
Kendinize Bugün Küçük Bir İyilik Yapın
Bu yazıyı bitirdikten sonra birkaç dakikanızı kendinize ayırın ve şu soruyu sorun: “Ben bugün gerçekten neye ihtiyaç duyuyorum?”
Belki biraz dinlenmeye…
Belki anlaşılmaya…
Belki de uzun zamandır ertelediğiniz bir “hayır” demeye…
İhtiyaçlarımızı fark etmek ve onları önemsemek, kendimize verebileceğimiz en değerli hediyelerden biridir.
Belki de Eksik Olan Siz Değilsiniz
Hayat bazen bize çocukken öğrenmediğimiz şeyleri yetişkinlikte öğretir.
Sevgi istemenin zayıflık olmadığını…
Duygularımızın değerli olduğunu…
Anlaşılmayı hak ettiğimizi…
Ve en önemlisi, içimizde yıllardır taşıdığımız boşluğun kader olmadığını…
Çünkü duygusal yoksunluk bir kimlik değil, değişebilen bir yaşam örüntüsüdür.
Belki de bugün kendinize vereceğiniz en güzel hediye, o eski cümleyi değiştirmektir: “Kimse beni anlamıyor.” yerine “Önce ben kendimi anlamaya başlayacağım.”
Çünkü iyileşme, çoğu zaman kendimizi suçlamayı bıraktığımız ve duygularımıza şefkatle yaklaşmayı öğrendiğimiz anda başlar.
