Sürekli Güçlü Olmaya Çalışmanın Bedeli
Toplum bize yıllardır aynı mesajı veriyor: “Güçlü ol.” Ağlama, belli etme, kimseye yük olma, her şeyin altından tek başına kalk. Zamanla bu mesaj o kadar içselleşiyor ki insanlar güçlü olmayı bir tercih değil, bir zorunluluk gibi yaşamaya başlıyor. Ancak sürekli güçlü kalmaya çalışmanın da görünmeyen bir bedeli var…
Güçlü olmak, her zaman her koşulda ayakta kalabilmek değildir. Asıl güç bazen yorulduğunu kabul edebilmekte, bazen yardım isteyebilmekte, bazen de “Bugün iyi hissetmiyorum.” diyebilmektedir. Fakat birçok insan bunu yapmaktan çekiniyor. Çünkü zayıf görünmekten, eleştirilmekten ya da anlaşılmamaktan korkar. Bu yüzden duygularını bastırır, yaşadığı yükü içine atar ve dışarıdan her şey yolundaymış gibi görünmeye çalışır.
Ancak bastırılan hiçbir duygu gerçekten ortadan kaybolmaz. Konuşulmayan üzüntüler, ifade edilmeyen öfkeler, yaşanmayan yaslar ve görmezden gelinen kırgınlıklar zamanla farklı şekillerde kendini göstermeye başlar. Bir gün sebepsiz yere ağlama isteği, sürekli yorgun hissetme, tahammülün azalması, odaklanma güçlüğü ya da bedensel şikâyetler olarak karşımıza çıkabilir. İnsan çoğu zaman “Ben neden böyle oldum?” diye düşünür. Oysa mesele bir anda ortaya çıkmamıştır. Uzun zamandır taşınan yük artık taşınamayacak hâle gelmiştir.
Sürekli güçlü olmaya çalışan insanlar genellikle çevrelerindeki herkes için vardır. Herkesi dinler, herkese destek olur, herkesin sorununa çözüm bulmaya çalışır. Fakat sıra kendilerine geldiğinde sessizleşirler. Çünkü yardım istemeye alışık değildirler. Hatta çoğu zaman kendi ihtiyaçlarını fark edecek kadar bile kendilerine dönemezler. Başkalarının yükünü taşırken kendi yüklerini görmezden gelirler.
Bir süre sonra hayat sadece sorumluluklardan ibaret hâle gelir. İnsan gülse bile içten gülmez, dinlense bile gerçekten dinlenemez. Çünkü zihni sürekli “Dayanmalıyım.” mesajını tekrar eder. Oysa insan bir makine değildir. Yorulur, üzülür, kırılır, desteğe ihtiyaç duyar. Bunlar eksiklik değil, insan olmanın doğal parçalarıdır.
Asıl sorun güçlü olmak değil, güçlü görünmek zorunda hissetmektir. Çünkü güçlü görünmeye çalışırken kişi gerçek duygularıyla arasına mesafe koyar. Bir süre sonra neye üzüldüğünü, neye kızdığını hatta neye ihtiyaç duyduğunu bile anlamakta zorlanabilir. Kendisiyle olan bağı zayıfladıkça yaşamın içindeki mutlulukları da daha az hisseder.
Kendimize sormamız gereken önemli bir soru var: Ben gerçekten güçlü müyüm, yoksa sadece güçlü görünmeye mi çalışıyorum? Bu iki soru birbirine çok benzer gibi görünse de cevapları tamamen farklıdır. Gerçek güç, her şeyi tek başına taşımak değildir. Ne hissettiğini fark edebilmek, sınır koyabilmek, gerektiğinde dinlenebilmek ve ihtiyaç duyduğunda destek alabilmektir.
Hayat boyunca dimdik durmaya çalışırken kendimizi ihmal etmek bize hiçbir şey kazandırmaz. Aksine, en çok da kendimizden uzaklaşmamıza neden olur. Bu yüzden bazen yükü biraz hafifletmek, duygularımıza alan açmak ve “Bugün iyi değilim.” diyebilmek cesaret ister. Çünkü insanı gerçekten güçlü yapan şey, hiç düşmemesi değil; düştüğünde kendine şefkatle yaklaşabilmesi ve yeniden ayağa kalkabilecek gücü içinde bulabilmesidir.
