Doğum günleri çoğu zaman sadece yeni bir yaşı simgelemez. Her mum, aslında geçen zamana ve ruhumuzdaki değişimlere de ışık tutar. Yaş aldıkça bizden daha kontrollü, daha güçlü ve daha “olgun” olmamız beklenir. Sanki büyümek, içimizdeki çocuğu geride bırakmakla eşdeğermiş gibi… Oysa her yeni yaş, yalnızca sorumlulukları değil, kendimizle kurduğumuz ilişkiyi de yeniden hatırlatan bir eşiktir. İnsan bazen yılların geçişini değil, kendinden uzaklaştığını fark ederek yorulur.
Oysa psikolojik açıdan bakıldığında içsel çocuk hiçbir zaman kaybolmaz. Sadece zamanla daha az duyulur. Hayatın temposu, sorumluluklar, beklentiler ve roller arasında geri planda kalır. Toplum büyümeyi çoğu zaman duyguları bastırmak, daha az hata yapmak ve daha mantıklı olmakla tanımlar. Ancak bu tanım, içimizdeki en canlı, en doğal parçanın fark edilmeden sessizliğe itilmesine neden olabilir. Zamanla insan, kendi iç sesine yabancılaşmaya başlar ve ne istediğini, neye ihtiyacı olduğunu ayırt etmekte zorlanabilir.
İçimizdeki Çocuk Ne Anlama Gelir?
İçimizdeki çocuk; merak duygumuzu, neşemizi, hayal gücümüzü, kırılganlığımızı ve sevme kapasitemizi temsil eder. Bir çocuğun bir şeye tüm kalbiyle inanması, oyun oynarken zamanın nasıl geçtiğini unutması, severken korkmadan sevmesi… Aslında bunların hepsi yetişkinlikte de ruhumuzu besleyen kaynaklardır. Hayata karşı duyduğumuz coşkunun, umut etme gücümüzün ve yeniden başlayabilme cesaretimizin kökeninde çoğu zaman bu tarafımız vardır.
Psikolojide içsel çocuk, bireyin duygusal dünyasının temel taşı olarak kabul edilir. Kişinin kendine yaklaşımı, başkalarına gösterdiği şefkat, yakın ilişkilerdeki samimiyeti ve sınır koyma becerisi büyük ölçüde bu bağla ilişkilidir. İçindeki çocukla teması olan bir kişi, duygularını daha iyi tanır ve onları daha sağlıklı ifade eder. Bu temas, kişinin ruhsal dengesi için de önemli bir koruyucu etkendir.
Neden Zamanla Sessizleşir?
Birçok insan çocukluk yıllarında benzer cümlelerle büyür:
“Büyü artık.”
“Abartma.”
“Duygusal olma.”
“Mantıklı ol.”
Zaman geçtikçe bu mesajlar okulda, iş hayatında ve sosyal çevrede daha da güçlenir. Güçlü görünmek önemli hâle gelir, duygular daha az gösterilir. Böylece kişi, çoğu zaman farkında olmadan içindeki çocuğun sesini kısmaya başlar. Duygular zayıflık gibi algılanırken dayanıklılık çoğu zaman susmakla karıştırılır. Zamanla kişi ne hissettiğini değil, nasıl güçlü görüneceğini düşünür hâle gelir.
Oysa içsel çocuk yok olmaz; sadece duyulmadığında geri çekilir. Zamanla kişi daha kontrollü, daha ciddi ama aynı zamanda daha yorgun hissedebilir. Çünkü sürekli güçlü durmaya çalışmak, duyguları bastırmak ve her şeyi tek başına taşımak ruhu yorar. Çoğu yorgunluğun kaynağı hayatın kendisi değil, kendimizden uzaklaşmaktır.
İçsel Çocuğu Bastırmanın Etkileri
İçimizdeki çocuk uzun süre ihmal edildiğinde bazı duygusal zorlanmalar ortaya çıkabilir:
-
Hayattan keyif alma azalabilir,
-
Duygusal hassasiyet artabilir,
-
Sınır koymak zorlaşabilir,
-
İlişkilerde yakınlık kurmak güçleşebilir,
-
Tükenmişlik ve boşluk hissi artabilir.
Aslında yetişkinliğin en ağır tarafı sorumluluklar değil, kendimize yeterince şefkat gösterememektir. İnsan çoğu zaman başkalarına anlayışlı davranırken kendisine aynı yumuşaklığı göstermez. İçsel çocuku fark etmek ve onunla temas kurmak, duygusal dayanıklılığın önemli bir parçasıdır. Bu nedenle birçok terapi yaklaşımı, iyileşme sürecinde kişinin içindeki çocukla yeniden bağ kurmasını temel bir adım olarak görür.
İçimizdeki Çocukla Yeniden Bağ Kurmak
İçsel çocukla bağ kurmak, çocuksu davranmak anlamına gelmez. Bu; kendine daha yakından bakmak, ihtiyaçlarını ciddiye almak ve duygularına alan açmak demektir. Bunun için büyük değişimlere gerek yoktur. Küçük temaslar bile yeterlidir:
-
Uzun zamandır ertelediğin küçük bir keyfi kendine izin vererek yapmak,
-
İçinden geldiği gibi yazmak, çizmek, üretmek,
-
Hissettiklerini yargılamadan kabul edebilmek,
-
Bir şey istemediğinde “hayır” diyebilmek,
-
Kırıldığında bunu bastırmak yerine ifade edebilmek…
Tüm bunlar, içindeki çocuğu duyduğunu ve ona alan açtığını gösterir. Bu temas arttıkça insan hem kendisiyle hem de çevresiyle daha sahici ilişkiler kurmaya başlar. Zamanla kişi yalnızca başkalarına karşı değil, kendisine karşı da daha anlayışlı ve daha şefkatli bir tutum geliştirebilir.
Doğum Günleri Bu Yüzden Bir Hatırlatmadır
Her yeni yaş yalnızca geçen zamanı değil, içimizdeki çocukla kurduğumuz bağı da hatırlatır. Yaş aldıkça insanlar bizden daha sakin, daha ciddi ve daha mesafeli olmamızı bekleyebilir. Oysa gerçek olgunluk, içindeki çocuğu tamamen susturmak değildir. Onu yok saymadan, ihtiyaçlarını bastırmadan büyüyebilmektir. Çünkü insan ancak kendiyle temas hâlindeyken gerçekten güçlü olabilir.
Bu yüzden doğum günü mumlarını üflerken dileklerin sadece gelecek yıl için olmasın. Kendine sessizce şunu da hatırlat:
“Ben buradayım. Seni duyuyorum. İçimdeki çocuk kaybolmadı.”
