Bazen bir ilişkide kalmaya devam ederiz. İçten içe anlaşılmadığımızı hissederiz, söylediklerimizin tam karşılık bulmadığını fark ederiz. Anlatırız, açıklarız, yeniden deneriz… Ama bir şey hep eksik kalır.
Karşımızdaki kişi bizi duyar belki, ama hissettiklerimizi tam olarak anlamaz. Ve zamanla insanın içinde sessiz bir cümle oluşur: “Beni gerçekten anlayan biri değil…”
Buna rağmen gitmek kolay olmaz. Hatta çoğu zaman kişi, kalmakla gitmek arasında sıkışıp kalır. Bir yanı “artık olmuyor” derken, diğer yanı “belki düzelir” diye fısıldar.
İşte tam da bu noktada şu soru belirir:
Anlaşılmadığımız bir ilişkide neden kalmaya devam ederiz?
Neden Kalırız?
Anlaşılmadığımızı hissettiğimiz bir ilişkide kalmak, çoğu zaman dışarıdan göründüğü kadar kolay bir karar değildir. Çünkü kalmak yalnızca bugünü değil; geçmişi, emeği ve kurulan bağı da içinde taşır.
Bazen insan, verdiği emek için kalır. Birlikte geçirilen zaman, paylaşılan anılar, aşılmış zorluklar… Tüm bunlar kolayca geride bırakılacak şeyler değildir. Kişi, “bu kadar şey yaşandı” diyerek gitmekte zorlanır.
Bazen alıştığı için değil, bağ kurduğu için kalır. İlişkinin içinde sevdiği yanlar vardır. Onu iyi hissettiren anlar, güldüğü zamanlar, kendini yakın hissettiği küçük detaylar… Bu parçalar, tüm eksikliklere rağmen kişiyi ilişkide tutabilir.
Bazen kopamadığı için kalır. Gitmek yalnızca fiziksel bir ayrılık değildir; duygusal olarak da çözülmeyi gerektirir. İnsan bazen gitmesi gerektiğini bilse bile içten içe kopamaz. Kalbin geride kaldığı bir yerden uzaklaşmak kolay değildir.
Bazen de kişi, yaşananları silmek istemediği için kalır. Çünkü gitmek, sadece bir ilişkiden değil; o ilişkiyle kurulan anlamdan da vazgeçmek gibi hissedilir.
Ve bazen insan, hâlâ sevdiği için kalır.
Zamanla Kendimizden Şüphe Etmek
Anlaşılmadığımız bir ilişkide kalmaya devam ettikçe zamanla yalnızca ilişkiyi değil, kendimizi de sorgulamaya başlarız.
Başlangıçta “beni anlamıyor” diye düşündüğümüz yer, zamanla “acaba ben mi fazla düşünüyorum?” sorusuna dönüşebilir. Kişi duygularını ifade ettikçe karşılık bulamazsa, bir noktadan sonra kendi hislerini geri çekmeye başlar. Söylemek istediklerini söylemez, hissettiklerini küçümser.
“Belki de abartıyorum.”
“Bu kadar takılacak bir şey değil.”
Gibi cümleler zamanla içselleşir.
Bazen de kişi, karşısındakinin iyi niyetine inanmak ister. Onu anlamaya çalışır, davranışlarına anlam yükler, “aslında öyle demek istemedi” diyerek açıklamalar bulur. Bu iyi niyet çoğu zaman ilişkiyi koruma çabasından gelir.
Ancak bu durum uzun süre devam ettiğinde kişinin iyi niyeti, fark edilmeden bir yük hâline gelebilir. Kişi sürekli anlayan, tolere eden ve anlamaya çalışan taraf olurken kendi ihtiyaçları geri planda kalır. Ve bazen fark etmeden iyi niyet suistimal edilir.
Zamanla kişi ne hissettiğinden emin olamamaya başlar. Kendi duygularına olan güveni azalır. İçinde bir şeylerin eksik olduğunu hisseder ama bunu adlandırmakta zorlanır.
Çünkü anlaşılmadığımız yerde sadece görülmeyiz; aynı zamanda kendimizi de kaybetmeye başlayabiliriz.
Ve belki de en sessiz kayıp budur: Kişinin kendi hislerinden uzaklaşması.
Kalmak mı, Gitmek mi?
Anlaşılmadığımız bir ilişkide kalmak da gitmek de her zaman kolay değildir. Bu çoğu zaman dışarıdan göründüğü kadar net bir karar süreci değildir.
Kimi zaman kalmak, bir umudu sürdürmektir.
Kimi zaman gitmek ise bir gerçeği kabul etmektir.
Ancak bu noktada önemli olan, kalmanın ya da gitmenin doğru ya da yanlış olması değil; kişinin bu kararın içinde kendine ne kadar temas edebildiğidir.
Çünkü bazı durumlarda kişi kalmaya devam ederken kendi duygularını görmezden gelebilir. Hissettiklerini erteleyebilir, ihtiyaçlarını geri plana atabilir. Bu da zamanla içsel bir yorgunluk ve duygusal tükenmişlik yaratır.
Bazı durumlarda ise gitmek yalnızca ilişkiden uzaklaşmak değil; aynı zamanda kişinin kendine yeniden yaklaşması anlamına gelebilir. Kendi sınırlarını fark etmek, neyi tolere edebileceğini ve neyin kendisine iyi gelmediğini görmek bu sürecin önemli bir parçasıdır.
Bu nedenle karar verirken sorulabilecek bazı sorular vardır:
- Bu ilişkide kendim olabiliyor muyum?
- Duygularımı ifade ettiğimde karşılık bulabiliyor muyum?
- Anlaşılmak için kendimden vazgeçiyor muyum?
Bu soruların cevapları her zaman net olmayabilir. Ancak kişi kendi hislerine ne kadar yaklaşabilirse, vereceği karar da o kadar kendine ait olur.
Çünkü bazen mesele kalmak ya da gitmek değildir. Mesele, kalırken ya da giderken kendini kaybedip kaybetmediğindir.
Ve belki de en kıymetlisi, hangi kararı verirsen ver, o kararın içinde kendine sadık kalabilmektir.
Çünkü insan en çok kendini kaybettiği yerde yorulur. Ve belki de en kıymetlisi, hangi kararı verirse versin, kendine geri dönebilmektir.
