Hazırsanız bugünün vakasına giriyorum: Türk futbolunun en komplike psikolojik durumu, Fenerbahçe.

Öncelikle şu detayı netleştirelim; ben iyi bir Beşiktaşlıyım. Yani bu analizi yaparken fanatizmden tamamen uzak, sürece dışarıdan bakan bir rakip taraftar ama en çok da bir psikolog şapkamla yaklaşıyorum.

Fenerbahçe malum, tam 13 senedir şampiyon olamıyor. Evet, 3 Temmuz gibi camianın genetiğini sarsan çok ağır travmatik süreçler atlattılar. Bunun yanında spor programlarında saatlerce konuşulan kötü yönetimler, uyumsuz kadrolar, yanlış taktikler falan da var… Ancak işin bir de benim alanıma giren, o milyon euroluk yıldızların ayaklarına pranga vuran psikolojik bir boyutu var ki, asıl düğüm orada kördüğüm oluyor.

Fenerbahçe camiası şampiyonluğu o kadar çok, o kadar hastalıklı bir aciliyetle istiyor ki, kupayı ulaşılmaz bir nirvana noktasına koydular. Yönetimler her seferinde sıfırdan milyonlarca dolar harcıyor, tabiri caizse yıldızlar karması kuruyor ama işin psikolojik cephesi nedense hep unutuluyor. Kulübün şu an inanılmaz acele, tabiri caizse “trene son saniyede yetişiyormuşçasına” bir şampiyonluğa ihtiyacı var. İşte bu acelecilik, Fenerbahçe’nin hiçbir zaman sakin kalamamasına ve sürekli bir panik havasına bürünmesine sebep oluyor.

Biraz düşünün: Dünyaca ünlü, kendi ülkesinde kafası çok rahat olan bir futbolcu ya da kurt bir teknik direktör Fenerbahçe’ye geliyor. Beklenti ne? Sadece o sezonun maçlarını kazanması, değil mi? Hayır. O formayı giydiği an, tam 13 yıllık bir travmayı sırtlanıyor. Geçmişi bir silgiyle silebilseydik, eminim Fenerbahçe bu kadrolarla çoktan birkaç şampiyonluk çıkarmıştı. Fakat şu an gelen herkes, psikolojik olarak zaten “kaybeden” bir atmosfere geliyor.

Galatasaray, Beşiktaş veya Trabzonspor her yeni sezona bembeyaz bir sayfa, yeni bir macera olarak başlarken; Fenerbahçe sadece geçmiş senelerle yaşıyor. O seneler de üst üste binip devasa bir travma bagajına dönüşüyor.

Camianın o meşhur sloganını hatırlayın: “O sene, bu sene… Bundan sonra her sene!” Hem halkla ilişkiler hem de psikoloji, hem de askeriye kökenli biri olarak söyleyebilirim ki; bu cümlenin alt metninde yatan tehlike çok büyüktür. Bu bir motivasyon değil, bir tükenmişlik beyanıdır. “Biz yıllardır şampiyon olamayan bir takımız, sabrımız tamamen tükendi ve acilen bir mucize istiyoruz” demektir. Diğer takımlar her sene şampiyon olma ihtimalleri üzerinden bir oyun kurarken, Fenerbahçe bu devasa geçmiş travması yüzünden şampiyon olması en zor, psikolojisi en kırılgan takım haline geliyor.

Peki bu ağır psikoloji, sahadaki oyuncuya ne yapıyor biliyor musunuz? Basit hatalar yaptırıyor. Futbolcu sahada sakin kalamıyor, maç kilitlendiğinde duygusallaşıyor. Profesyonellik dediğimiz şey, yetenekten ziyade sakinlikten gelir. Duygularını kontrol edemediğin, soğukkanlı olamadığın zaman o finalleri kaybedersin. Yetenek seni finale kadar getirir ama kupayı kaldıran şey o anki sakinliktir.

Çözüm nedir derseniz? Çözüm aslında radikal bir sakinlikte yatıyor. Birilerinin çıkıp, “Evet, biz sıfırdan bir takım kuruyoruz. Şampiyon olmayı çok istiyoruz ama bu sene olamasak da sorun değil, seneye taş gibi, sistemi oturmuş bir takımımız olacak” diyebilme cesaretini göstermesi lazım. Fenerbahçe’nin o “acilen şampiyon olmamız lazım” yangınından sıyrılması şart.

İkili ilişkilerde de böyledir; birini kaybetmekten aşırı korktuğunuzda, onu elinizde tutmak için yaptığınız her hamle panikle yapılmış olur ve sonunda elinizde patlar. Panik iş yapmaz, sadece hata yaptırır.

Sakin kalınan, rasyonel düşünülen güzel günlere… Sevgiyle kalın.