Bazen dile getirilmeyen “İyi miydim?”, “Yeterli miydim?”, “Tekrarı olacak mı?” soruları, ulaşılamayan orgazma ruhani yorgunluk olarak eşlik eder. İlk gece sendromları, “orgazma ulaştırmalıyım”, sertleşme ve ıslanma gibi fizyolojik tepkilerin fırsat buldukça denetlenmeye çalışılması… Pornografik anlatıların çizdiği haritalar, toplumsal kodlarla şekillenen kalıplar ya da eski deneyimlerin yüküyle değil; anın içindeki arzuyla, güvenle ve açık iletişimle yön bulabiliriz.

Cinsellikte İç Ses ve İletişimsizlik

Cinselliği iyileştirmek adına en çok soru partnere değil, maalesef iç sese sorulur. Konuş(a)madıklarımızın akıl okumacılığa sürüklemesiyle birlikte çok kıymetli olan bileşenlerden uzaklaşmaya başlarız. Cinselliğe eşlik eden tutku, heyecan, arzu, şehvet; penetrasyonun ötesinde bir bağ kurma haliyle anlam kazanır. Çünkü cinsellik yalnızca bedensel bir birleşme değil, duygusal bir senkron ve psikolojik bir temastır. Bazen bir bakışla başlar, bir güven hissiyle derinleşir, bir içsel rahatlıkla tamamlanır. Bedensel uyumun ötesinde; “anlaşıldım”, “görüldüm”, “istendim” gibi duygularla örülür. O anın içindeyken sadece bir şey yapmazsınız, bir şey hissedersiniz. Ve hissedilen şey, çoğu zaman dokunuşun kendisinden daha kalıcı izler bırakır.

Cinsellik deneyimi doyurucu olduğunda, bunu belirleyen şey pozisyonlar, süre ya da teknikler değil; bireylerin kendilerini ne kadar güvende hissettiğidir. Çünkü güvenin olmadığı bir zeminde beden gevşemez, zihin durmaz, performansa saplanır, temas kuruyormuş gibi yapar ama içinde daima bir eksiklik hissiyle kalır. Oysa ki cinsellik, sadece iki bedenin değil; iki ruhun ve iki dünyanın bir an için 0 noktasında buluşmasıdır. 0 noktasında ne bir kaygı vardır ne de bir korku. O an orada hissedilen yakınlık çıplaklıkla değil, bir kelimeyle, bir bakışla, bir suskunlukta hissedilir. Cinsellik, sadece arzunun değil; kendini bırakabilmenin, teslim olabilmenin ve sınırlarını paylaşabilmenin güzelliğiyle zenginleşir. Tüm bunların mümkün olabilmesi içinse bir başka kişinin gözünün içine güvenle bakabilmek gerekir. Çünkü gerçek şehvet, korkusuzluktan doğar.

Cinsellikte Derinlik Arayışı

Bazen iki beden birbirine dokunuyor; tanımadan, bağ kurmadan, sadece arzunun çağrısına kulak vererek. Bu tür cinsellikte çoğu zaman tensel bir boşalma yaşansa da, o derinlik, o “temas ettim” hissi eksik kalabiliyor. İçeride bir yer sanki tam doymuyor. Bir şey olmuş gibi ama tamamlanmamış gibi… Çünkü evet, seks her zaman aşkla yapılmaz. Ama duygusal bir güven, bir bağ hissi olmadığında; cinsellik bazen sadece bir eylem, bir ritüel gibi yaşanabiliyor. Oysa hissetmek isteyen varlıklar yalnızca tenine değil, içine de değilsin ister. Çünkü o eksik kalan hissin, o tamamlanmamışlığın ardında yalnızca bağsızlık değil; çoğu zaman toplumsal beklentilerin üzerlerine yüklediği roller de vardır.

Toplumsal Roller ve Cinsellik

Cinselliği bir his alanından çıkarıp, bir başarıya ya da role indirgediğimizde; kendimiz olmaktan uzaklaşırız. Hissedememenin, tamamlanamamanın sebeplerinden biri de budur aslında: Kendimiz gibi olamadan, bir başkasına temas etmeye çalışmak. Toplumsal roller de kadın “fazla istekli” görünmemeli, erkek “her zaman hazır ve güçlü” olmalı gibi korku ve kaygı oluşturan kalıplar, kişilerin kendiliklerinden uzaklaşmalarına neden olur. Bu da gerçek arzunun değil, öğrenilmiş cinselliğin mikrofonu ele almasına yol açar. Halbuki herkesin arzusu, ritmi, ihtiyacı, sınırı kendine hastır ve cinselliğin öznel bir deneyimden ibaret olduğunu unutmamak gerekir. Bu kalıplar, bireylerin içsel sesini bastırmasına, kendilerini başkasının gözünden izleyerek yaşamalarına yol açar. Oysa cinsellik, bir yarış ya da beklentiler sahnesi değil; özlemin ve bağ kurma isteğinin doğal bir ifadesidir.

Cinsellikte Gerçeklik ve Özgürlük

Cinsellik, kusursuz olma çabasıyla değil; gerçek olma cesaretiyle derinleşir. Haz, sadece bedensel bir doruk değil; duygusal bir buluşmadır. Kendinle kurduğun temas ne kadar şefkatliyse, başkasıyla kurduğun temas da o kadar doyurucu olur. Bu yüzden cinsellik bir teknik değil; bir içsel alan, bir karşılaşmadır. Sınırların konuşulduğu, arzuların utançsızca paylaşıldığı, bedenin olduğu haliyle kabul gördüğü bir alanda, özgürlük yeşerir ve orada, performans değil samimiyet kalır geriye.

Kendiniz olarak var olup, “ben buradayım” diyebilmeniz dileğiyle…

Birkaç yıl önce denk geldiğim bu dize, tam olarak anlayamadığım ama içimde bir yerleri sızlatan bir güce sahip olmuştu. Bir insan, tek başına olmadan yalnızlık hissetmeyi başarabilir mi? Ya da bu, kulağa geldiği kadar korkutucu mu?

İlk o zaman anladım; yıllardır danışanlarımın içinde adlandıramadığı o burukluk neymiş. Sosyal becerileri yüksek ve iletişimde güçlü bir insan olmalarına rağmen, içlerinde o “tam” hissettirmeyen duygu… Sanki bir balon yutmuşlar da yavaşça büyürken içlerinde koca bir boşluk oluşturmuş. Kalabalığın ve gürültünün içinde minicik bir çınlama… Aidiyet hissettiklerini düşündükleri arkadaş ya da dans grupları, takım kaptanlıkları, müzik aleti eğitimi alırkenki disiplinli ilkokul öğrencisi ya da ailesinin biricik, düzene uyum sağlayan kızı/oğlu… Ve evet, bir noktada aslında hepsine aittiler. Hayatlarının belli dönemlerinde büründükleri ve parçası oldukları bu yaşamın her bir anına aittiler ve doyasıya sürdürdüler. Anın içindeyken bir adım geri atıp kendilerini gördüler. Yaşadıkları an için kendilerine minnettarlık sundular. Ama zamanı geldi, artık o kalıplara ait olmadılar. Kendilerini izole ettiklerinde, değişimi konuştukları insanların algıları onların yaşam serüvenine adapte olamadı. Birbirlerinden alabildiklerini aldılar ve akışta ayrıldılar. Bu yolculuğun hata ya da yanlışlardan ibaret olduğu veya bir daha yollarının kesişmeyeceği anlamına gelmemesiyle birlikte, daha bilge versiyonlarında birbirlerini yormadan, daha kaliteli bir yoldaşlık yapabilecekleri anlamını taşır. Hatıraları tebessümle ve bazen eşlik eden gözyaşlarıyla anımsamak ise, hayat cilvesi olarak adlandırılabilir.

Peki bu değişim sürecinde, herkesten önce kendimiz an’daki ben’e nasıl adapte olacağız?

“Ne istediğimi bilmiyorum” diyen dudaklara, en azından “ne istemediğimi biliyorum”u sunarak ilk adımı atabiliriz. 2023 yılı verilerine göre dünya nüfusu 8 milyar civarındayken, Türkiye nüfusu yaklaşık 85 milyon olarak kaydedilmiş. Bu kalabalık gezegende kendisine yer arayan tek birey “ben” olmadığım gibi, arayıştaki diğer insanlarla yeni deneyimler edinirken, kendimizi tanımanın verdiği hazla motivasyonumuzu da körüklemiş olacağız. Her ne kadar amacı tanışmak olmasa da insanları sosyalliğe teşvik eden birkaç etkinliğe tanıklık ettim son zamanlarda. Yeni sahiplendiğim köpeği gezdirmek için gittiğim köpek parklarında birbirinden farklı ve eşsiz karakterlerle tanıştım. Her birimizin yaşamları ve hayat kargaşaları farklı yörüngelerdeyken, hepimizi buluşturan pati parkı tek bir ortak hedef veriyordu: Köpeklerimize anlaşabilecekleri arkadaşlar bulmak.

Birbirleriyle deneyimlerini paylaşan, tavsiyelerde bulunan insanlarla bir noktada aynı saatlerde parka giderek, bazen parktan çıkıp biraz yürüyerek ya da bir kahve içerek samimiyeti ilerlettiğinizde, hiç aklınıza gelmeyecek insanlarla arkadaş olduğunuzu görebiliyorsunuz. Bunun en cezbedici yanıysa aslında ekstra bir efor sarf etmeden, herhangi bir ekstra sorumluluk edinmeden başarıyor olmanız. Kendi yaşam koşullarınızda belki denk gelmeyeceğiniz ya da “konuşsam keyif almam herhalde” diye düşündüğünüz insanların sizi şaşırtması da, kendinizi tanıma sürecinizin bir parçası oluyor.

“Peki benim köpeğim yok ya da bu pek benlik değil,” diye düşünüyorsanız birçok seçeneğiniz daha var. Köpeğim sayesinde günün farklı saatlerinde yürüyüş yapmaya başladım ve bu yürüyüşlerde sık sık yeni trend olan koşu gruplarını görüyorum. Öncesinde bilgilendirme konuşması ve seviyelere göre sınıflara ayrılma, ardından belli ısınma hareketleri ile koşmaya başlayan bireylerin ne kadar keyif aldığını çok kez gördüm. Bireysel katılım sağlayarak bir gruba dahil olmanın verdiği haz, başkalarının da onları görüp teşvik olmasına sebebiyet veriyor. Koşu esnasında uyum sağlayamayıp yavaşlayanlar da kendi aralarında nefeslenirken sohbet edebiliyor. Ya da bu, romantik anlamda tanışmak istediğiniz kişiyle iletişim kurabilmek adına şahane bir fırsat.

Peki an’daki ben, ya yalnızlıktan korktuğu için yanlış kişilere sarılıyorsa? Ya yalnızlığı başaramamaktan çekiniyor ve sırf bunun için ait olmadığı, hatta hoşuna gitmeyen yerlerde “belki değişir” ümidiyle bulunuyorsa? Çok sevgili bir hocamın da dediği gibi: “İnsanlar hayal kırıklığına uğradığında, yalan söylendiğinde değil; bir ümidi kalmadığında gider…” İnsanların potansiyelini görüp ya da daha farklı olduğuna inanıp, onların kendi nezdimizde “daha iyi” versiyonlarına dönüşmesini beklemek ve bu süreçte bize iyi gelmeyen tavırlarına göz yummak… Aslında kendimizi, kendi kurduğumuz kurmaca bir hayal dünyasına adapte ettiğimiz anlamına gelir. Değer verdiğimiz insanları oldukları gibi kabul etmek yerine, onları olmadıkları bir insana dönüştürmeye çalışmak… Bu aslında onlara verdiğimizden çok, kendimize verdiğimiz değerin bir kanıtıdır. Bazı yönleri onlarda destekleyip, bazı yönleri de sırf bize iyi geleceğini düşündüğümüz için değiştirmek isteriz. Ama bu, o insanı kendisi olmaktan mahrum bırakmaya çalışmaktır. Bunu başaramadığımızda uğradığımız hayal kırıklığı sebebiyle daha da hiddetlenir, an’daki ben’e çekilmez bir deneyim sunarız.

Sosyal ilişkilerin emek istediğine inanan biri olarak, bunu onları değiştirmeye yönelik manipülatif bir yerden değil; farklı olmasını dilediğiniz noktaları açık bir iletişimle karşı tarafa iletmekle daha sağlıklı hale getirmenin mümkün olduğuna inanıyorum. Ve eğer karşı taraf sizinle hemfikir olursa, tadından yenmez. Ama olmazsa da bunun için bir orta yol arayışıyla ya da birbirini yormadan, doğru üslupla akışlardan ayrılarak çözüm sağlanabilir.

Hayat bazen yalnızlık hissettirir ama gerçek yalnızlık, kendimizden uzaklaştığımızda başlar. O yüzden ne olursa olsun, kendinize dönün. Çünkü en güzel yoldaş, an’daki ben’dir. Yaşadığınız hayatın anlam arayışında, kendi değerinizi kaybetmeden zenginleştirmeniz dileğiyle…

Cinsellik yaşarken oluşan haz, seksin sürekliliğini oluştururken orgazm sırasında salgılanan oksitosin hormonu, partnerler arasında bağ oluşturulmasını da destekler niteliktedir. University College London bünyesinde yürütülen bir araştırmanın bulgularına göre, mastürbasyonun 40 milyon yıl öncesine dayandığı düşünülmektedir. Proceedings of the Royal Society B isimli derginin araştırmasına göre, mastürbasyon taze spermlerle üremeyi daha sağlıklı ve ulaşılabilir hale getirmenin yanında, cinsel ilişki sonrası yapılan mastürbasyonun genital sistemin temizlenmesine yardımcı olarak enfeksiyon riskini azalttığı belirtilmektedir. Araştırmanın baş yazarı Brindle, bunun hayvanlar dünyasında çok yaygın ve normal olduğunu vurgulamaktadır.

Eski ilişkilerde aşkın sadece aşk için olduğu, cinselliğin ise bir parçası olduğu izlenimine ulaşırdık. Günümüzde cinselliğin ana konu olduğu, hoşlanma ya da beğenmenin bir parçası haline geldiği ilişkilere daha sık rastlıyoruz. Taklitler, oyunlar, “kaçarsam kovalanırım” stratejileri… Kimisi bundan memnunken, kimisi de o eski centilmen tutumların ve yavaş tüketmenin tadını özlediğini belirtiyor. Peki, hızlı tüketim hayatımızda ne zaman normalleşti? Ne zamandır seks yalnızca seks için yaşanır hale geldi?

Geleneksel toplumlarımızda evlilik öncesi cinsel yaşantı hoş karşılanmazken, daha modern diyebileceğimiz kesimin çoğunluğu, evlilik öncesi cinselliğin normal hatta yaşanması gerektiğini savunmaktadır. Çünkü eğer cinsellik partnerleri memnun etmezse, bu evliliğin sağlıklı ilerleyemeyeceği ihtimallerden biridir. Tek bir seans için gelen bir danışanım, evlilik öncesi partneriyle cinsel deneyim yaşamamış ve evlilik sonrası partneri cinsellikten korktuğunu dile getirmiş. İki yıl süren bu evlilik, danışanımda kaygı bozukluğunun günlük yaşamını olumsuz etkilediğini ifade etmesine yol açmıştır. Kendisine, evlilik öncesi cinsel ilişki veya bunun hakkında konuşabilme durumunu sorduğumda, tamamen karşı olduğunu dile getirdi. Ancak, tüm seans boyunca bana sorduğu tek soru şuydu: “Bir sonraki evliliğimde yine aynı durumun olmaması için ne yapmam gerekir?”

Her ilişkinin dinamiği farklıdır. Partnerlerin istekleri, isteme süreleri ve tercih ettikleri koşullar farklı olabilir. Eğer bu vakayı ele alırsak, partnerlerden biri cinselliğin olduğu bir evlilik sürdürmek isterken, diğeri bunu istememektedir. Bunun birçok sebebi olabilir: Hayatında genel olarak cinsellik istemiyor olabilir, bir travması olabilir, o insanla istemiyor olabilir (bu, onu sevmediği anlamına gelmez), ilişkide öncelikleri farklı olabilir ya da cinsellik yaşayacak kadar bağ kuramamış olabilir. Peki, bu çift evlilik öncesinde cinsellik deneyimi hakkında konuşsaydı, daha sağlıklı bir süreç yaşayabilir miydi? Eğer iki partner de bunu konuşmaya açık olsaydı, muhtemelen evet. Ancak biri açık, diğeri kapalı olsaydı, yine sağlıklı bir sonuca varılamazdı. “Her ilişkinin dinamiği farklıdır.” demek aslında tam olarak bu noktada işlevseldir. Bu sebeple kıyaslama yapılması sağlıklı değildir; çünkü her ilişkide partnerlerin beklentileri farklıdır. Bir ilişkinin dinamiği kurulurken, açık ve doğru üslupla iletişim en güçlü anahtardır. Ne istediğini, nasıl ve ne zaman istediğini dile getiren çiftler, eğer sonuç olumsuzsa bile sağlıklı iletişim sayesinde alternatif çözümlere ulaşabilecek bireylerdir.

Bir çift seansımda, partnerlerden biri açık ilişki yaşamak istediğini ve şu anki partnerine karşı gönül bağının çok güçlü olduğunu dile getirmişti. Diğer partner ise böyle bir şeye neden ihtiyaç duyulduğunu sorgulamış ve bu isteği olumlu karşılamamıştı. Bazen beklentilerin farklı olması, bir partnerin diğerini daha az sevdiği anlamına gelmez; sadece ilişki dinamiğinin farklı olmasını daha tatmin edici bulduğunu gösterir. Tüm bu farklılıklar içinde en kıymetli olan, anlamaya ve anlaşılmaya açık olduğumuz partnerler bularak bu özel ve güzel yaşantımızı zenginleştirmektir.

Romantik ilişkiler ve cinsellik, her birey için farklı anlamlar taşıyan ya da öncelik sırası değişebilen unsurlar vardır. Toplumsal normlar, kadınların ve erkeklerin cinselliğe bakış açısı hakkında belli yargılar koydu ve bizlerden onun doğrultusunda hareket etmemiz beklenildi. Erkekler için güç ve statü gösterirken, kadınlarda daha duygusal bağlılık ya da hormonlarla ilişkilendirildi. Bu beklentiler, insanların isteklerini rahatça dile getirmesini önledi ve baskıladı. Günümüzde seks sadece fiziksel bir deneyim değil, yaşam tarzına dönüşür hale geldi. Flört uygulamaları ve sosyal medyanın iletişimi kolay hatta hızlı hale getirmesi, algıların değişmesinde etkin bir faktör oldu. Peki, hayatın hızlanmasının avantajlarını yaşarken aynı zamanda yüzeyselleştirme ve tüketim nesnesine dönüşmenin yolu da mı hazırlanıyor?

Tabular, sınırlar ve normlar, her nesille birlikte gelişen ve evrimleşen kavramlardır. İnsanların duygularını ve isteklerini çekinmeden sorguladığı ve dile getirdiği bir dönemde, cinselliğe bakışımız da şekilleniyor. Yaşam deneyimimizin merkezinde duran ‘kimlik arayışımız’ aynı zamanda şekillenen bir ana süreçtir. Bu süreç içerisinde kendi sesimizi kaybetmeden asıl benliğimizi bulmanın ümidiyle…