Bazen seanslarda veya çevremde duyduğum ifadeler şöyle: “Biz konuşuyorduk, her şey çok güzel ilerliyordu. Ona hediyeler alıyordum, onu mutlu edecek şeyler yapıyordum. O istediğinde görüşüyorduk, onun istemediği hiçbir davranışta bulunmuyordum. Hatta beni çok kez bıraktı ama her geldiğinde onu affettim. Geldiğinde bir süre her şey normal ilerliyor, sonra ne oluyor bilmiyorum, bir anda yine gidiyor. Ben yine üzülüyorum, ağlıyorum, savruluyorum, kendimi kaybediyorum. Ama onu çok istiyorum, ona aşığım, ben o olmadan yaşayamam…”

Bu durumu biraz daha derinlemesine inceleyelim: Sizce bu gerçekten aşk mı, yoksa tamamen körü körüne bir bağlanma mı?

Bağlanma da güzeldir; ancak güvenli, kararında ve karşılıklı bir al-ver dengesi olan bir bağlanma daha değerlidir. Bizler genellikle ebeveynlerimizle kurduğumuz bağdan veya çevresel faktörlerden etkileniriz ve bu durumu ilişkilerimize yansıtırız. İçten içe sevilmediğinizi, hatta acı bir şekilde istenmediğinizi de fark ediyorsunuz. Peki, neden hâlâ o kişinin kapısını çalıyorsunuz?

Acaba burada kendinizden çok verdiğiniz ve almanız gerekeni alamadığınız için mi bekliyorsunuz, yoksa gerçekten karşınızdaki kişiyi sevdiğinizden mi? Eğer cevabınız; “Ben ona şunları aldım, bu kadar bekledim, o beni beklemedi, o bana bunu etmedi” gibi cümlelerle başlıyorsa, aslında verdiğinizin karşılığını beklemeye başladığınız anlamına gelir.

Yanlış anlaşılmasın; bu beklediğiniz şey sadece maddi bir hediyenin karşılığı değil. Bu, tamamen verdiğiniz zamanın, sevginin ve akan gözyaşlarınızın beklentisidir. Arkadaşlarınızla, sevdiklerinizle eğlenmek varken, zamanınızı verip onu beklemekle geçirdiğiniz o hüzünlü gecelerin beklentisidir. Bazen bunu fark edebiliyoruz; bu bir nevi enerji israfı değil mi? Fark ediyorsunuz, ama yine de devam ediyorsunuz.

Burada durumun tamamen karşı tarafın hatası olduğunu söylemiyorum. Bazen bizler sınırlarımızı çizemiyoruz. Eğer karşı taraf sürekli alıyorsa ve siz de her zaman veren biri olduysanız, sınırınızı koruyamıyorsanız, bu üzücü durumların yaşanması kaçınılmaz hale geliyor. Hepimiz aynı ebeveyn tutumları ve aynı ilişkiler içerisinde büyümüyoruz. Ailede yaşadıklarımız, kendi ilişki durumumuza yansıyor; önceki bağlar, sonraki ilişkilerimizde de kendini gösteriyor.

Günün sonunda, her duygunun yeri farklı olsa da, her ilişkiyi koruyan ve güvende tutan en önemli unsur sınırdır. Bu konuya geniş bir perspektiften bakabiliriz: Romantik ilişkilerimiz, iş ilişkilerimiz, ebeveyn-çocuk ilişkilerimiz, arkadaşlık ve sosyal ilişkilerimiz… Her şey, yerine göre “hayır” diyebilmek ve sınır koyabilmekten geçiyor.

Evet, sınır! Sınır, sizin kendi güvenli alanınızı açmanızı sağlar. Güvenli bağlanma veya güvenli bir alan, her zaman karşı taraftan ya da ebeveynlerden hazır olarak gelmeyebilir; öğrenilemeyebilir. Bunu bir noktada bizim fark etmemiz, öğrenmemiz ve hayatımıza geçirmemiz gerekiyor.