Çocukluk döneminde yaşanan travmatik deneyimler, bireylerin gelişim sürecinde kalıcı izler bırakmakta ve sonraki yaşam dönemlerinde ciddi psikolojik, sosyal ve fiziksel sorunlara zemin hazırlamaktadır. Bu tür deneyimlerin; düşük benlik saygısı, depresyon, anksiyete, özgüven eksikliği ve diğer insanlara güvenmekte güçlük gibi psikopatolojik sonuçlara yol açtığı saptanmıştır.

Çocukluk dönemi travmalarının en belirgin psikolojik sonuçlarından biri, yetişkinlikte gelişen depresyondur. Çocukluk dönemi travmalarının yaygın bir sonucu olarak depresyon, genellikle anksiyete ile birlikte görülmektedir. Çocukken duygusal istismara uğrayan yetişkinlerde, duygudurum bozuklukları ve anksiyete rahatsızlıkları daha sık gözlemlenmektedir. Ayrıca, çocukluk dönemi travmaları, yeme bozuklukları için de bir risk oluşturabilmektedir. Özellikle, çocuklukta yaşanan duygusal istismar ve ihmal, sadece obeziteye değil, aynı zamanda aşırı yeme bozukluklarına da zemin hazırlayan faktörler arasında yer almaktadır.

Çocukluk döneminde bakım verenlerin tutum ve davranışları, bireyin sağlıklı bir benlik gelişimi açısından kritik öneme sahiptir. Uygulanan cezalar, fiziksel ya da duygusal ihmaller ve istismarlar, çocukların benlik algısını olumsuz etkileyerek düşük benlik saygısına neden olabilmektedir. Araştırmalarda, çocukluk çağı travmalarının etkilerinin yetişkinlik dönemine yayılarak bireylerin sosyal ilişkilerinden akademik başarılarına kadar birçok alanda olumsuz sonuçlar doğurduğu ifade edilmektedir.

Çocukluk dönemi travmaları, aile dinamiklerini kuşaklar arası olumsuz şekilde etkileyerek, önceki nesillerdeki travmatik deneyimlerin yeni nesillere aktarılmasına neden olmaktadır. Özellikle kendi çocukluklarında istismara veya ihmale uğramış ebeveynlerin, yetişkinlik dönemlerinde benzer şekilde çocuklarını istismar etme ya da ihmal etme riski taşımaktadır. Anne başta olmak üzere, çocuğun duygusal ihtiyaçlarının ihmal edilmesi, aile birliğini ve uyumunu zedelerken, yetişkinlikte psikolojik huzursuzluklara yol açmaktadır.

Çocukluk dönemindeki yaşantılar, yetişkinlik dönemi üzerinde psikolojik, sosyal, fiziksel ve ahlaki gelişim bakımından belirleyici niteliktedir. Duygusal ve fiziksel istismar yaşayan bireylerin, erken yetişkinlik dönemlerinde sigara içme, yasadışı madde kullanımı gibi dışa vurumcu davranış bozuklukları geliştirme olasılıklarının daha yüksek olduğu belirtilmektedir.

Kişinin önceki dönemlerdeki yaşantıları, genç yetişkinlik döneminde kurdukları romantik ilişkilere de etki etmektedir. Ebeveyn tarafından çocuğun maruz kaldığı ihmal ve istismar, duygusal gelişim için zarar verici niteliktedir. Bunun sonucunda ilişki kurma ve devam ettirme konusunda problem yaşayan birey, ilişki kurmaktan kaçınabilmektedir. Bu sorunlar çoğunlukla geçiş dönemi olan üniversite sürecinde kendini göstermektedir.

Erken yaşlarda yaşanan olumsuz deneyimlerin beyin gelişimi üzerinde derin etkiler yarattığını gösteren önemli bulgular bulunmaktadır. Çocukluk dönemi travmaları, çocuğun nörobiyolojik olarak savunmasız olduğu, kendine, dış dünyaya ve geleceğe dair bilişsel modellerin şekillendiği bir süreçte ortaya çıktığından, ileriki yaşlarda psikolojik zorluklar açısından ciddi bir risk faktörü oluşturur. Alanda yapılan araştırmalar, çocuk istismarı ve ihmalinin yetişkinlikte antisosyal davranışlarda bulunma riskini artıran önemli bir etken olduğunu ortaya koymaktadır.

DSÖ, çocukluk çağı travmasını, yetişkinlerin kasıtlı ya da istemsiz eylemleri sonucunda çocuk ya da ergenin fiziksel ve psikososyal sağlığını olumsuz yönde etkileyen durumlar olarak tanımlamaktadır. Çocukluk çağı travması, bireyin yaşamının erken dönemlerinde maruz kaldığı ihmal ve istismar deneyimlerini kapsayan bir kavramdır. Yapılan araştırmalar, çocukluk çağı travmalarının psikopatolojik rahatsızlıkların gelişiminde etkili bir faktör olabileceğini ortaya koymaktadır.